زمان یادگیری مجدد چگونگی پیروزی آمریکا در جنگ‌ها

هدف ارتباطات حیاتی F-117 در شب اول عملیات طوفان صحرا

نیروی هوایی ایالات متحده

سی و پنج سال پس از عملیات طوفان صحرا، این درگیری آخرین جنگ بزرگ منطقه‌ای است که توسط ایالات متحده انجام شد و به طور قاطع پیروز شد. این واقعیت به تنهایی باید باعث تأمل هر کسی شود که نگران توانایی آمریکا برای پیروزی در درگیری‌های آینده علیه دشمنان دولتی توانمند است. با این حال، اهمیت واقعی طوفان صحرا در بازگویی رویدادهای 1991 یا جشن گرفتن یک پیروزی گذشته نیست. ارزش پایدار آن در درک چرایی موفقیت قاطع آن نهفته است - و اینکه چرا ایالات متحده متعاقباً از همان اصولی که آن موفقیت را ممکن ساخته بود، فاصله گرفت. زمان بازنشانی فرا رسیده است، زیرا آنچه در محیط امنیتی فعلی در خطر است، مستلزم موفقیت آمریکا و متحدانش است.

طوفان صحرا صرفاً یک پیروزی فناوری نبود و محصول تصادف یا برتری عددی غالب هم نبود. این یک کمپین دقیقاً طراحی و اجرا شده بود که از مزایای ذاتی قدرت هوافضا از طریق یک رویکرد مبتنی بر اثرات و سیستمی به جنگ بهره‌برداری کرد. این نشان داد که چگونه می‌توان اهداف استراتژیک را به سرعت، قاطعانه و با حداقل تلفات جانی با تمرکز بر نتایج به جای فرسایش، و با حمله به دشمن به عنوان یک سیستم یکپارچه به جای مجموعه‌ای از اهداف، به دست آورد. این بر تأثیرگذاری بر مراکز ثقل متمرکز بود که به صدام حسین اجازه می‌داد جنگ کند.

متأسفانه، در دهه‌های پس از طوفان صحرا - به ویژه پس از 11 سپتامبر - ایالات متحده تا حد زیادی این روش جنگ را رها کرد. در عوض، مدل درگیری کاملاً متفاوتی را پذیرفت که بر کمپین‌های طولانی‌مدت، زمینی‌محور اشغال، ضدشورش و ملت‌سازی متمرکز بود. رهبران بیشتر بر محدود کردن قدرت تمرکز کردند تا پذیرش استراتژی‌هایی که بر پیروزی متمرکز بودند. این رویکردها نه تنها به عملیات‌های بی‌پایان تبدیل شدند، بلکه در دستیابی به اهداف استراتژیک ما در عراق یا افغانستان نیز شکست خوردند. این کمپین‌ها برای درگیری‌های بزرگ منطقه‌ای - و احتمالاً جهانی - که در پیش است، نامناسب بودند.

بنابراین تأمل در سی و پنجمین سالگرد طوفان صحرا نباید صرفاً یادبود باشد، بلکه باید فراخوانی برای یادگیری مجدد چگونگی پیروزی واقعی آمریکا در یک جنگ باشد. دشمنان ما طوفان صحرا را با دقت مطالعه کرده‌اند. چین درس‌های این درگیری را درونی کرد و ارتشی ساخت که برای مقابله با نقاط قوتی که آن نشان داد، طراحی شده بود. در مقابل، ارتش ایالات متحده در معرض خطر فراموشی کامل آنها قرار دارد.

جنگی که با انضباط استراتژیک تعریف شد

یکی از جنبه‌های کمتر قدردانی شده طوفان صحرا، شفافیت و خویشتن‌داری اعمال شده در سطح استراتژیک بود. همانطور که ژنرال چاک هورنر - فرمانده جزء هوایی نیروی مشترک در طول درگیری - مشاهده کرد، ارتش ایالات متحده یک ماموریت محدود از رهبری ملی دریافت کرد: بازگرداندن وضعیت قبلی با اخراج نیروهای عراقی از کویت. هیچ دستوری برای بازسازی سیاسی عراق، تغییر جامعه آن، یا پیگیری اهداف نامحدود جدا از ابزارهای نظامی وجود نداشت. این کمپین توسط رهبرانی هدایت می‌شد که در طول جنگ ویتنام به بلوغ رسیده بودند. آنها دیدند که همکاران خود بیهوده می‌جنگیدند و می‌میرند. آنها عزم راسخ داشتند از تکرار اشتباهات مشابه جلوگیری کنند. آنها می‌دانستند که موفقیت نیازمند تمرکز لیزری بر اهداف استراتژیک اصلی است که می‌توان از طریق قدرت نظامی و تلاش‌های دیپلماتیک یکپارچه به طور واقع‌بینانه به آنها دست یافت.

آن شفافیت اهمیت داشت. این به برنامه‌ریزان نظامی اجازه داد تا اهداف، راه‌ها و ابزارها را به شیوه‌ای منسجم هماهنگ کنند. همچنین از نوع مداخله سیاسی و گسترش ماموریتی که جنگ ویتنام را آزار می‌داد و بعداً عملیات‌ها در افغانستان را تضعیف کرد، اجتناب کرد، جایی که اهداف استراتژیک حیاتی ایالات متحده به سرعت محقق شد، اما با دهه‌ها تلاش برای تغییر شکل یک جامعه عمیقاً قبیله‌ای به یک دموکراسی مدرن دنبال شد - وظیفه‌ای دست‌نیافتنی و قطعاً غیرنظامی.

این انضباط استراتژیک چیزی بود که نتیجه موفقیت‌آمیز طوفان صحرا را قابل دستیابی کرد. همچنین برنامه‌ریزان را قادر ساخت تا بر چگونگی دستیابی بهینه به نتیجه مورد نظر تمرکز کنند، نه بر حفظ حضور نامحدود یا مدیریت تحول سیاسی. نتیجه کمپینی بود که از همان ابتدا برای دستیابی به اثرات قاطع طراحی شده بود، نه پیشرفت تدریجی.

قدرت هوایی به عنوان ابزار مرکزی استراتژی

برای اولین بار در تاریخ، طوفان صحرا از قدرت هوایی نه صرفاً به عنوان یک بازوی پشتیبانی، بلکه به عنوان ابزار اصلی استراتژی استفاده کرد. نیروهای هوایی از لحظات آغازین جنگ تا پایان آن عمل کردند و به طور همزمان در کل وسعت و عمق جغرافیایی عراق حمله کردند. تأثیر آن لرزه‌ای بود. نیروهای زمینی، در همین حال، برای بیشتر درگیری به عنوان یک نیروی مسدودکننده به کار گرفته شدند و از تجاوزات عراقی به عربستان سعودی جلوگیری کردند، در حالی که قدرت هوایی به طور سیستماتیک دستگاه نظامی عراق و رژیمی که آن را کنترل می‌کرد را منهدم کرد.

این یک انحراف رادیکال از رویکردهای سنتی جنگ بود. ژنرال شوارتزکوف، فرمانده نظامی ایالات متحده، به جای شروع با مانور زمینی و استفاده از قدرت هوایی برای پشتیبانی از آن، منطق را معکوس کرد. کمپین هوایی برای حمله به عراق به عنوان یک سیستم طراحی شده بود - هدف‌گیری رهبری، فرماندهی و کنترل، زیرساخت‌های حیاتی و نیروهای مستقر به طور همزمان. هدف نه صرفاً تخریب چیزها، بلکه نفی توانایی عراق برای عملکرد به عنوان یک نهاد نظامی منسجم بود.

اثرات این تلاش بی‌سابقه بود. در 24 ساعت اول کمپین هوایی طوفان صحرا، نیروهای ائتلاف به اهداف مجزای بیشتری حمله کردند تا نیروی هوایی هشتم در اروپا طی دو سال در طول جنگ جهانی دوم. هرگز قبلاً به اهداف بسیاری در مدت زمان کوتاهی حمله نشده بود. تأثیر آن فلج شدن، سردرگمی و فروپاشی سریع توانایی صدام حسین برای جنگ بود.

آن را با درگیری‌های بعدی در عراق، افغانستان، سوریه و یمن مقایسه کنید، جایی که تمرکز بر تدریج‌گرایی و خویشتن‌داری بود، نه زدن ضربه ناک به سرعت. پیروزی همیشه باید راهنمای نور باشد، نه تمرکز ضدکارآمد با اعمال قدرت کافی برای نبردن. دشمنان این خویشتن‌داری را احساس می‌کنند و از آن برای به دست آوردن برتری استراتژیک با گذشت زمان استفاده می‌کنند.

جنگ مبتنی بر اثرات و رویکرد سیستمی

در قلب موفقیت طوفان صحرا یک رویکرد مبتنی بر اثرات و سیستمی به برنامه‌ریزی و اجرا بود. به جای تمرکز بر فرسایش یا تخریب متوالی، ما سؤالات اساسی‌تری را پرسیدیم: چه اثراتی باید برای انجام اهداف سطح عملیاتی و استراتژیک مربوطه محقق شود؟ این سؤالات کمپینی را هدایت کردند که برای فلج کردن، اختلال، جابجا کردن و در نهایت فروپاشی سیستم دشمن به عنوان یک کل طراحی شده بود.

سه پیشرفت این را ممکن ساخت. اول بلوغ مهمات هدایت‌شده دقیق بود که به تعداد کمی از هواپیماها اجازه می‌داد به اثراتی دست یابند که قبلاً نیاز به شکل‌بندی‌های انبوه و حجم عظیمی از مهمات داشت. دوم ظهور فناوری استلث بود که به هواپیماها اجازه داد بدون نیاز به تعداد زیادی هواپیمای همراه برای محافظت از بمب‌اندازها، به فضای هوایی دفاع شده شدید نفوذ کنند. سوم فلسفه برنامه‌ریزی بود که توسط این پیشرفت‌های فناوری فعال شد و خروجی‌ها را بر ورودی‌ها - اثرات بر تلاش - ارزش‌گذاری کرد.

نتایج چشمگیر بود. در 24 ساعت اول جنگ، 36 جنگنده استلث F-117 به اهداف بیشتری حمله کردند تا کل نیروی هوایی و موشکی غیراستلث شش گروه نبرد ناو هواپیمابر در منطقه. در طول درگیری، F-117 - که فقط دو درصد از پرواز‌های جنگی را انجام می‌داد - بیش از 40 درصد از اهداف استراتژیک ثابت عراق را زد. دقت، استلث و رویکرد برنامه‌ریزی مبتنی بر اثرات صرفاً کارایی را بهبود نبخشید؛ آنها اساساً آنچه را که از نظر عملیاتی ممکن بود تغییر دادند.

فناوری سرانجام در طوفان صحرا به تئوری قدرت هوایی رسید.

حملات استراتژیک به رهبری، فرماندهی و کنترل، برق، حمل‌ونقل و ارتباطات تأثیر تضعیف‌کننده‌ای بر نیروهای عراقی در میدان داشت. اساس این رویکرد شناخت این بود که نفی توانایی دشمن برای عملیات می‌تواند به همان اندازه - اگر نه بیشتر - از تخریب کامل نیروهای آن مهم باشد... اما ما آن را هم انجام دادیم.

خرد کردن نیروهای مستقر از هوا

برخلاف برخی ادعاهای گذشته‌نگر، طوفان صحرا نمونه‌ای از نبرد AirLand در عمل نبود. نبرد AirLand یک دکترین ارتش بود که برای یک جنگ متفاوت طراحی شده بود و بر عملیات ترکیبی هوایی و زمینی در یک نبرد خطی علیه نیروهای شوروی در اروپا متمرکز بود. طوفان صحرا از منطق اساساً متفاوتی پیروی کرد.

قدرت هوایی ائتلاف مستقیماً و قاطعانه به نیروهای مستقر عراقی حمله کرد، خیلی قبل از معرفی نیروهای زمینی دوست. گارد جمهوری عراق - یکی از مراکز کلیدی ثقل صدام حسین - به طور سیستماتیک از هوا منزوی و تضعیف شد. جعبه‌های کشتن، که به بخش‌های کوچکتر تقسیم شده بودند، به هواپیماها تحت کنترل «کاوشگران کشنده» هوایی اجازه دادند زره و توپخانه عراقی را با کارایی قابل توجهی پیدا و نابود کنند.

«تانک پلینک» توسط F-111F مجهز به بمب‌های هدایت‌شده لیزری به تنهایی بیش از 1,500 کشته زره را به خود اختصاص داد. زمانی که نیروهای زمینی ائتلاف پیشروی کردند، قدرت هوایی بیش از 4,200 تانک، وسیله نقلیه زرهی و قطعه توپخانه عراقی را تخریب یا غیرفعال کرده بود. واحدهای عراقی به قدری ناامید و سازمان‌یافته بودند که در یک حادثه معروف، گروهی از سربازان به یک پهپاد بدون سرنشین Pioneer تسلیم شدند.

همانطور که بررسی قدرت هوایی جنگ خلیج فارس بعداً نتیجه گرفت، قدرت هوایی اساساً بخش‌های سنگین عراقی را که استراتژی صدام به آنها وابسته بود، فلج کرد. آن واحدها توانایی کمی برای مانور، تقویت یا انجام عملیات هماهنگ داشتند. عملیات‌های زمینی که دنبال شدند یک مسابقه سخت نبودند - آنها تأیید فیزیکی یک شکست از قبل تحویل داده شده بودند.

شایان ذکر است که کشورهای دیگر ارزش این رویکرد استراتژیک به جنگ را درک می‌کنند. قابل توجه‌ترین آن کمپین هوایی اسرائیل در 1404/01 علیه ایران است. این یک کمپین بسیار موفق بود که بر دستیابی به اثرات استراتژیک متمرکز بود.

مشترک بودن، به درستی درک شده

طوفان صحرا همچنین اولین آزمایش بزرگ ساختارهای نیروی مشترک ایجاد شده توسط قانون Goldwater-Nichols در 1986 بود. موفقیت آن نه به دلیل مفاهیم مبهم همکاری بین‌سرویسی، بلکه به دلیل وحدت فرماندهی و رعایت منضبط اصل استفاده از نیروی مناسب در مکان مناسب در زمان مناسب بود.

تصمیم ژنرال شوارتزکوف برای تجمیع کل قدرت هوایی ائتلاف تحت یک فرمانده جزء هوایی نیروی مشترک/ترکیبی واحد ضروری بود. همانطور که تصمیم استراتژیک او برای سرمایه‌گذاری بر استفاده از قدرت هوایی برای فلج کردن ارتش عراق قبل از قرار دادن نیروهای زمینی ائتلاف در معرض نبرد بود. این نمونه اصیل «مشترک بودن» در عمل باقی می‌ماند و به احتمال زیاد مسئول اجتناب از دهها هزار تلفات ارتش ایالات متحده پیش‌بینی شده توسط بازی‌های جنگی قبل از درگیری بود. این تصمیمات توسعه و اجرای یک کمپین هوایی منسجم را ممکن ساخت - تا حد ممکن آزاد از دستور کار سرویس محلی. این مشترک بودن همانطور بود که قرار بود عمل کند - نه همگنی، نه مشارکت برابر برای خودش، بلکه ادغام تحت رهبری صلاحیت‌دار حوزه هوایی.

ادعاهایی که طوفان صحرا به دلیل «همکاری بین‌سرویسی بر ایدئولوژی غلبه کرد» موفق شد، نکته را از دست می‌دهند. کمپین موفق شد زیرا محلی‌گرایی سرویس تحت اهداف کمپین توسط یک فرمانده جزء هوایی کارکردی تابع شد، و زمانی که اعمال محلی انجام شد، تنوع نیروهای هوایی موجودی که ما داشتیم به ژنرال هورنر اجازه داد آن اقدامات را نادیده بگیرد تا از جنگ‌های بین‌سرویسی اجتناب کند. منطق او این بود که انرژی بهتر است بر خرد کردن شرکت صدام متمرکز شود. آن تمایز بسیار مهم است زیرا ایالات متحده در نظر می‌گیرد که چگونه نیروها را در درگیری‌های سطح بالای آینده سازماندهی و فرماندهی کند. امروزه، نیروهای جنگی هوایی ایالات متحده کمتر از نیمی از اندازه‌ای هستند که در طول طوفان صحرا بودند. در حالی که اقدامات محلی در 1991 قابل تحمل بود، امروز، آنها می‌توانند فاجعه‌بار باشند و قابل تحمل نیستند.

انحراف پس از 11 سپتامبر از اصول اثبات شده

علی‌رغم اثربخشی درس‌های طوفان صحرا، ایالات متحده چندین دهه بعد را صرف دور شدن از آنها کرد. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، ایالات متحده به دنبال سود صلح بود و افول ارتش ایالات متحده آغاز شد. پس از 11 سپتامبر، دکترین جنگ آمریکایی تحت تسلط ضدشورش قرار گرفت - یک مدل زمینی‌محور، ارتش‌محور متمرکز بر امنیت جمعیت، ملت‌سازی و حضور طولانی‌مدت.

قدرت هوایی، به جای به کارگیری استراتژیک، به طور فزاینده‌ای سوء استفاده شد. قدرت هوایی به یک بازوی پشتیبانی برای عملیات ضدشورش تبدیل شد تا یک ابزار اولیه برای دستیابی به اثرات سطح استراتژیک و عملیاتی. در برخی موارد، فرماندهان جزء هوایی عمداً از برنامه‌ریزی عملیاتی حیاتی کنار گذاشته شدند و در نتیجه برنامه‌های اشتغال از استفاده بهینه از قدرت هوایی جدا شدند. این در برنامه‌ریزی عملیات آناکوندا در افغانستان، در اجرای عملیات علیه دولت اسلامی در سوریه در طول عملیات Inherent Resolve و همچنین اخیراً در یمن در طول عملیات Rough Rider اتفاق افتاد.

تغییر به رویکردهای اشغال، فرسایش‌محور پیامدهای عمیقی داشت. ضدشورش نه تنها نتوانست موفقیت پایداری در عراق و افغانستان ارائه دهد، بلکه توجه، منابع و انرژی فکری را از آماده‌سازی برای درگیری سطح بالا منحرف کرد. نوسازی نیروی هوایی محدود شد. برنامه F-22 در کمتر از نیمی از نیاز نظامی ذکر شده آن لغو شد. سایر برنامه‌های هواپیما خاتمه یافت، کشیده شد و نادیده گرفته شد. نیروهای جنگی نیروی هوایی به 40 درصد اندازه‌ای که در طول طوفان صحرا بودند کاهش یافته‌اند. سرمایه‌گذاری مجدد ضروری نیروی هوایی برای پرداخت صورت‌حساب‌های ارتش به تعویق افتاد، با ارتش که بیش از 1.3 تریلیون دلار بیشتر از نیروی هوایی در طول 20 سال پس از 11 سپتامبر اختصاص یافت - به طور متوسط سالانه 65 میلیارد دلار بیشتر از نیروی هوایی. در نتیجه، نیروی هوایی اکنون 10 نوع اصلی هواپیما را پرواز می‌دهد که برای اولین بار بیش از 50 سال پیش پرواز کردند. آن هواپیماها بیش از دو سوم موجودی نیروی هوایی امروز را تشکیل می‌دهند. به عنوان فقط یک مثال، جوان‌ترین B-52 بیش از 63 سال دارد. نیروی هوایی ایالات متحده به یک نیروی واقعاً پیر تبدیل شده است.

با این حال، در حالی که نیروی هوایی امروز کوچکتر و قدیمی‌تر از هر زمان دیگری از زمان تأسیس آن است، تقاضای فرماندهی‌های مبارز برای آن بیشتر از همیشه است. اگر بخواهیم نیروی هوایی مورد نیاز کشور برای موفقیت در نبردهای آینده را بازیابی کنیم، صورت‌حساب‌های قابل توجهی در پیش داریم.

چین آنچه ما فراموش کردیم را یاد گرفت

در حالی که ایالات متحده منحرف شد، دیگران مطالعه کردند. چین، به طور خاص، کمپین هوایی طوفان صحرا را با دقت تجزیه و تحلیل کرد و ارتشی ساخت که برای مقابله با مزایایی که نشان داد، طراحی شده بود. دکترین چینی بر حمله دقیق، تسلط اطلاعات، قدرت هوافضا و اختلال سیستمی تأکید دارد - دقیقاً عناصری که موفقیت طوفان صحرا را تعریف کردند.

چالشی که ایالات متحده اکنون در اقیانوس آرام-هند با آن روبرو است، نتیجه نادیده گرفتن درس‌هایی است که چین درونی کرده است. طوفان صحرا نشان داد که چگونه می‌توان یک ارتش بزرگ و مدرن را بدون جنگیدن با آن به طور متقارن شکست داد. چین سخت تلاش کرده است یاد بگیرد که چگونه با آن رویکرد مقابله کند - در نتیجه الگوی ضد دسترسی/انکار منطقه خود را تأسیس کرد. در همین حال، ارتش ایالات متحده خطر فراموشی نحوه اجرای آن را داشت در حالی که توسط جنگ‌های غیرقابل پیروز در عراق و افغانستان منحرف شد و رهبران را برای حمایت از آماده‌سازی برای جنگ با چین اخراج کرد - رئیس ستاد نیروی هوایی، ژنرال T. Michael Moseley و وزیر نیروی هوایی Mike Wynne.

یادگیری مجدد چگونگی پیروزی آمریکا

سی و پنجمین سالگرد طوفان صحرا باید به عنوان یک هشدار بیداری عمل کند. درگیری‌های بزرگ منطقه‌ای آینده شبیه کمپین‌های ضدشورشی که بیشتر حرفه افسران نظامی ایالات متحده امروز را مصرف کرد، نخواهد بود. آنها مسابقات سریع، شدید، چندحوزه‌ای علیه دشمنان توانمندی خواهند بود که می‌توانند هوا، فضا، دریا، زمین، فضای سایبری و طیف الکترومغناطیسی را از همان ابتدا به چالش بکشند.

در چنین جنگ‌هایی، موفقیت مجدداً به کاربرد هوشمندانه قدرت نظامی از طریق یک رویکرد مبتنی بر اثرات و سیستمی بستگی خواهد داشت. نیاز به رهبرانی خواهد داشت که درک کنند چگونه از مزایای منحصر به فرد هر حوزه بهره‌برداری کنند، برنامه‌ریزانی که بر نتایج به جای فعالیت تمرکز کنند، و نهادهایی که مایل به درونی‌سازی درس‌ها از هر دو موفقیت و شکست باشند.

طوفان صحرا واضح‌ترین نمونه مدرن از چگونگی انجام درست این کار باقی می‌ماند. درس‌های آن منسوخ نشده‌اند - آنها فوری هستند. ما با خطر آنها را نادیده می‌گیریم.

منبع: https://www.forbes.com/sites/davedeptula/2026/01/16/desert-storm-at-35-time-to-relearn-how-america-can-win-wars/