تمرکز استیکینگ POL: چرا صرافی‌ها بیش از یک سوم کل POL استیک شده را کنترل می‌کنند

خلاصه:

• بیش از یک سوم کل POL استیک شده توسط صرافی‌ها کنترل می‌شود که Upbit، Coinbase و Binance در صدر قرار دارند.
• پروتکل Polygon نمی‌تواند کیف پول صرافی‌ها را از کیف پول‌های شخصی تشخیص دهد که این امر اصلاحات درون زنجیره را محدود می‌کند.
• شکاف بازدهی بین استیکینگ سپرده‌ای و غیرسپرده‌ای می‌تواند کاربران حرفه‌ای را به سمت خود-استیکینگ سوق دهد.
• توکن‌های استیکینگ نقدینه مانند stPOL و MaticX ممکن است پاداش‌های استیکینگ را از طریق پروتکل هدایت کنند.

---

تمرکز استیکینگ POL به یک مسئله مبرم برای شبکه Polygon تبدیل شده است. بیش از یک سوم کل POL استیک شده در حال حاضر نزد صرافی‌های متمرکز قرار دارد.

Upbit 400 میلیون، Coinbase 340 میلیون و Binance 255 میلیون را مدیریت می‌کند. اکثر کاربران خرده فروشی به سادگی روی "استیک" در داخل یک اپلیکیشن ضربه می‌زنند.

آن‌ها هرگز یک اعتبارسنج انتخاب نمی‌کنند، نرخ کمیسیون را مقایسه نمی‌کنند یا وجوه خود را منتقل نمی‌کنند. صرافی همه چیز را از طرف آن‌ها تصمیم می‌گیرد.

تسلط صرافی‌ها شکاف ساختاری در استیکینگ POL ایجاد می‌کند

تحلیلگر کریپتو Just Hopmans این نگرانی را در رسانه‌های اجتماعی مطرح کرد و اشاره کرد که پروتکل تنها آدرس‌های کیف پول را می‌بیند.

نمی‌تواند بین کیف پول صرافی و کیف پول سخت‌افزاری شخصی تمایز قائل شود. هر قانونی که در سطح پروتکل ایجاد شود می‌تواند با سرمایه یا تنظیمات ساختاری دور زده شود.

Hopmans چندین ابزار را که Polygon در دسترس دارد مشخص کرد. یک استراتژی شکاف بازدهی می‌تواند کاربران را به مهاجرت تشویق کند.

اگر استیکینگ غیرسپرده‌ای به طور مداوم پرداخت بیشتری داشته باشد، کاربران حرفه‌ای در نهایت وجوه خود را منتقل خواهند کرد. هرچه شکاف گسترده‌تر باشد، مهاجرت سریع‌تر اتفاق می‌افتد.

گزینه‌های استیکینگ نقدینه مانند stPOL و MaticX مسیر دیگری را ارائه می‌دهند. اگر صرافی‌ها توکن‌های استیکینگ نقدینه ارائه دهند به جای اینکه اعتبارسنج‌های خود را اجرا کنند، پاداش‌های استیکینگ از طریق پروتکل بازمی‌گردد. سپس صرافی از فعالیت معاملاتی درآمد کسب می‌کند نه از استخراج استیکینگ.

شفافیت نیز نقشی در تغییر رفتار کاربر ایفا می‌کند. انتشار اینکه هر اعتبارسنج چقدر به نمایندگان منتقل می‌کند، پاسخگویی عمومی ایجاد می‌کند. وقتی کمیسیون‌های صرافی برای کاربران عادی قابل مشاهده شود، فشار داخلی به مرور زمان افزایش می‌یابد.

قوانین حداقل خود-استیک و آموزش کاربر تسکین محدودی ارائه می‌دهند

الزام نسبت حداقل خود-استیک می‌تواند هزینه اجرای یک اعتبارسنج را تنها با سرمایه تفویض شده افزایش دهد. Upbit، به عنوان مثال، فقط یک POL را در مقابل 400 میلیون POL تفویض شده خود-استیک می‌کند. الزام نسبت این عمل را گران‌تر می‌کند، اگرچه آن را از بین نمی‌برد.

آموزش و رابط‌های کاربری واضح‌تر نیز می‌تواند شکاف را کاهش دهد. نمایش مقایسه مستقیم به کاربران — مانند کسب 2% در صرافی در مقابل 5.8% از طریق استیکینگ غیرسپرده‌ای — ممکن است برخی را به اقدام وادار کند. با این حال، رفتار به کندی تغییر می‌کند حتی زمانی که اطلاعات واضح است.

Hopmans مستقیماً درباره آنچه کار نمی‌کند صحبت کرد. تبعیض اعتبارسنج‌ها بر اساس هویت، غیرمتمرکزسازی را می‌شکند. حذف کمیسیون، اعتبارسنج‌هایی را که به طور فعال توسط کاربران آگاه انتخاب می‌شوند مجازات می‌کند. ممنوعیت کامل صرافی‌ها در زنجیره قابل اجرا نیست.

نتیجه‌گیری صادقانه از تحلیل این است که Polygon می‌تواند این مشکل را کاهش دهد اما نمی‌تواند آن را به طور کامل حل کند. هیچ ارتقا، فرمول یا قرارداد هوشمندی نمی‌تواند کاربر را مجبور به انتقال POL از صرافی کند.

این بزرگ‌ترین چالش ساختاری برای توکنومیکس POL باقی می‌ماند و موردی که تیم Polygon هنوز به طور رسمی با جزئیات به آن پرداخته است.

پست تمرکز استیکینگ POL: چرا صرافی‌ها بیش از یک سوم کل POL استیک شده را کنترل می‌کنند ابتدا در Blockonomi منتشر شد.