EDSA در 40 سالگی: معترضان بیکولانو می‌گویند «مبارزه هنوز تمام نشده است»

آلبای، فیلیپین – فراتر از تصاویر نمادین EDSA، جنبش قدرت مردم ۴۰ سال پیش توسط قیام‌های منطقه‌ای که در سراسر استان‌ها طنین‌انداز شد و در آنجا نیز خشونت‌های حکومت نظامی احساس می‌شد، سوخت گرفت. 

در بیکول، روزهای منتهی به انقلاب شاهد سیل بیش از ۲۵,۰۰۰ معترض در خیابان‌های لگازپی بود که به اجتماع عظیمی در پارک پنارندا انجامید، همان‌طور که معترضان کهنه‌کار به خاطر می‌آورند. چهار دهه بعد، همان خیابان‌ها و همان پارک به صحنه اعتراضات بزرگداشت تبدیل شد، جایی که بیش از ۳۰۰ شرکت‌کننده از آلبای، کامارینس سور و سورسوگون در چهارشنبه، ۱۴۰۴/۱۲/۰۶ گرد هم آمدند.

نیکا امبائو، سخنگوی بیکولانا گابریلا، یک شاخه منطقه‌ای از حزب زنان گابریلا، گفت که این اقدامات منطقه‌ای ستون فقرات جنبش ملی بودند. او اشاره کرد که اعتراضات پراکنده در مراکز شهرهای استانی به مردم شجاعت داد تا به بسیج تاریخی در مترو مانیل بپیوندند و بر ترسی که توسط دیکتاتوری مارکوس به سلاح تبدیل شده بود، غلبه کنند.

بی‌باک. نیکا امبائو راهپیمایی را از کنار دیوارهای بلند کمپ اولا، مقر منطقه‌ای پلیس ملی فیلیپین و یادآوری آشکار قدرت دولتی که جنبش همچنان به چالش می‌کشد، رهبری می‌کند. عکس از یومی آیکو رومرو/رپلر

"قدرت مردم فقط در EDSA اتفاق نیفتاد"، امبائو گفت. "اعتراضات پراکنده در مراکز شهرها وجود داشت، مانند کاری که ما الان انجام می‌دهیم. ما به مطالبه پاسخگویی ادامه می‌دهیم و برای استانی که هنوز از اصلاحات ارضی واقعی محروم است، برای زنانی که فاقد دستمزدهای انسانی هستند، و برای جوانانی که هنوز برای آموزش در دسترس مبارزه می‌کنند، به ایستادگی ادامه می‌دهیم."

برای معترضانی مانند امبائو، مبارزاتی که بسیاری قبل از انقلاب قدرت مردم در ۱۹۸۶ تجربه کردند هنوز یک واقعیت زیسته است، به‌ویژه در میان گروه‌های به حاشیه رانده شده در بیکول. او گفت که سوءاستفاده‌های سیستماتیکی که فیلیپینی‌ها را ۴۰ سال پیش مجبور به شورش کرد در سراسر منطقه ادامه دارد.

"در مناطق، ما به گردهمایی ادامه خواهیم داد همان‌طور که قبلاً انجام دادیم؛ فراخوان بیکولانو برای اصلاحات ۴۰ سال پیش پایان نیافت"، امبائو افزود. "ادامه دارد و تا زمانی که با بهره‌کشی و سوءاستفاده مواجه باشیم، ادامه خواهد یافت."

خشم خلاقانه. یک پلاکارد نقاشی شده دستی شعار گزنده‌ای را حمل می‌کند: 'دوترته نون. مارکوس نگایون. تاتای مو کارتون!' عکس از یومی آیکو رومرو/رپلر

همان سوءاستفاده‌ها

دهه‌ها پس از اولین ریاست‌جمهوری مارکوس، دولت فعلی هم‌نام دوباره به دلیل سابقه‌ای که با گزارش‌های سوءاستفاده‌های سیستماتیک حقوق بشر درگیر است، زیر آتش قرار گرفته است.

کاراپاتان-بیکول، یک اتحاد منطقه‌ای حقوق بشر، طبق گزارش ۲۰۲۵ خود، بیش از ۷۸۰ مورد نقض حقوق بشر را بین ژوئن ۲۰۲۲ و دسامبر ۲۰۲۴ مستند کرده است. 

رجینا باربسنا، که زمانی که در تظاهرات تاریخی در هر دو بیکول و مانیل شرکت کرد فقط ۱۹ سال داشت، در ۵۹ سالگی دوباره خود را در خط مقدم یافت. او که اکنون عضو کیلوسانگ مگبوبوکید نگ بیکول - شاخه منطقه‌ای کیلوسانگ مگبوبوکید نگ پیلیپیناس - است، گفت که می‌بیند یک چرخه نگران‌کننده در حال تکرار است.

"آنچه آن زمان اتفاق افتاد به نظر می‌رسد امروز در حال تکرار - و حتی بدتر شدن - است"، باربسنا گفت. "قانون آزادسازی برنج به بار کشاورزان افزوده است، که با سیلاب‌هایی که محصولات ما را به دلیل فساد گسترده در پروژه‌های کنترل سیل می‌برند، تشدید شده است."

التماس یک مادر. مادری به اشتراک می‌گذارد که به امید اینکه فرزندانش مجبور نباشند به دلیل فساد رنج بکشند، در اعتراض شرکت کرده است. عکس از یومی آیکو رومرو/رپلر

همان مبارزات

بین ۲۰۲۱ و ۲۰۲۴، بیکول نزدیک به ۴۹.۳ میلیارد پزو برای پروژه‌های کنترل سیل دریافت کرد، با این حال منطقه همچنان به طرز ویرانگری در برابر سیل آسیب‌پذیر باقی مانده است. تنها در سال ۲۰۲۴، خسارات کشاورزی ناشی از طوفان گرمسیری شدید کریستین از ۲ میلیارد پزو فراتر رفت و باربسنا و کشاورزان بی‌شمار دیگر بیکولانو را با از دست دادن کامل معیشتشان روبرو کرد.

در کنار تجربه خشم بلایا، بسیاری از کشاورزان بیکولانو با شکاف درآمدی رو به گسترش که با نرخ تورم بالای منطقه تشدید شده، روبرو هستند. این فشارهای اقتصادی بسیاری را به چرخه بدهی و فقر شدید مجبور کرده است (بخوانید: شکاف درآمد، هزینه‌های بالا کشاورزان آلبای را تحت فشار قرار می‌دهد زیرا کمک‌های ارضی کوتاهی می‌کنند).

"صرف نظر از فاصله، ما باید متحد شویم و به شرکت در اعتراضات ادامه دهیم"، باربسنا در بیکول گفت. "حتی پس از ۴۰ سال، ما همان مبارزات را تجربه می‌کنیم، به همین دلیل است که حرکت به عنوان یک واحد حتی حیاتی‌تر است."

علاوه بر باربسنا، بسیاری از کشاورزان که بخشی از گروه‌های منطقه‌ای هستند نیز فراخوان‌های خود را برای اصلاحات ارضی به اشتراک گذاشتند، زیرا موارد تصرف زمین منطقه را فرا گرفته است، از جمله مورد اخیر در سیروما، کامارینس سور. صیادان، کارگران حمل و نقل، و چندین گروه پیشرو دیگر به آنها پیوستند، همگی متحد در محکوم کردن موارد تصرف زمین منطقه.

ایهرا مادریدئو، رهبر دانشجویی دانشگاه بیکول، در میان سایر رهبران جوان و دانشجو که در اعتراضات چهارشنبه شرکت کردند، گفت که جوهر واقعی قدرت مردم در بیدار کردن نسل جدید برای دفاع از حقوق به حاشیه رانده شدگان نهفته است.

"مبارزات ما در بخش‌های مختلف یکسان باقی می‌ماند، که ثابت می‌کند هموطنان ما هنوز زیر بار ظلم و سختی هستند"، مادریدئو گفت. "در روحیه EDSA، مبارزه ما هنوز تمام نشده است؛ مبارزه برای ملت در بیکول و فراتر از آن ادامه دارد." – Rappler.com