ترجیح می‌دهم ورشکست شوم تا اینکه به چنگال رو به گسترش KYC در جامعه کمک کنم | نظر

افشاگری: نظرات و عقاید بیان شده در اینجا صرفاً متعلق به نویسنده است و نمایانگر نظرات و عقاید تحریریه crypto.news نیست.

سیستم بانکی سنتی امروز در تشویق جامعه به اشتراک‌گذاری بیش از حد در حالی که تضمین‌های امنیتی کمتری ارائه می‌دهد، بیش از حد راحت شده است. هیچ‌گاه یک سیستم مالی چنین فداکاری از داده‌های شخصی یک فرد را مطالبه نکرده است. مشتری خودت را بشناس به هویت قانونی، داده‌های بیومتریک، تاریخچه آدرس و اثر انگشت دستگاه نیاز دارد که همگی با هم جمع‌آوری شده و به طور نامحدود توسط اشخاص ثالث ذخیره می‌شوند. 

خلاصه

• مشتری خودت را بشناس حریم خصوصی را به خسارت جانبی تبدیل کرد: بانک‌ها پاسپورت، داده‌های بیومتریک و داده‌های دستگاه را مطالبه می‌کنند — سپس آن را در پایگاه‌های داده مستعد نقض ذخیره می‌کنند که افراد هرگز نمی‌توانند واقعاً آن‌ها را بازیابی کنند.
• امور مالی از زیرساخت بی‌طرف به دروازه‌بان مجوزدار تغییر یافته است: دسترسی می‌تواند مسدود، لغو یا رد شود — که مشارکت را به یک امتیاز مشروط تبدیل می‌کند.
• فناوری اثبات دانش صفر مسیر سومی را ارائه می‌دهد: اثبات واجد شرایط بودن بدون تسلیم هویت، امکان شفافیت برای سیستم‌ها و حریم خصوصی برای افراد را فراهم می‌کند.

به محض اینکه آن اطلاعات از کنترل یک فرد خارج شود، می‌تواند کپی، نقض و به هر کسی فروخته شود. حتی زمانی که شرکت‌ها با حسن نیت عمل می‌کنند، خود داده تبدیل به یک بدهی می‌شود. شما نمی‌توانید یک پاسپورت را به همان روشی که می‌توانید یک قفل را تعویض کنید، جایگزین کنید. اگر کنترل اثر انگشت، آدرس و نام خود را از دست بدهیم، پس چه کسی می‌شویم اگر نه زندانی یک ذهن کندویی وابسته به هم از ساختارهای سرمایه که از هوش توده‌ها تغذیه می‌کنند؟ برای کسانی که به حریم خصوصی و خودمختاری اهمیت می‌دهند، مشتری خودت را بشناس یک ویژگی کیفیت زندگی نیست؛ این یک سرقت ناخودآگاه است.

مشتری خودت را بشناس: تسلیم برگشت‌ناپذیر

مشتری خودت را بشناس اغلب به نام امنیت توجیه می‌شود، اما امنیت متمرکز هنوز هم یک ریسک متمرکز است. پایگاه‌های داده بزرگ اطلاعات حساس به آهنرباهایی برای مهاجمان، افراد داخلی و بازیگران دولتی تبدیل می‌شوند. حوادث اخیر شامل افراد داخلی Coinbase که از داده‌های مشتری برای اخاذی سوءاستفاده کردند و Finastra، یک ارائه‌دهنده نرم‌افزار به 45 بانک از 50 بانک بزرگ جهان، که 400 گیگابایت اطلاعات حساس را در یک نقض داده که توسط مجرمان سایبری سازماندهی شده بود، از دست داد. تاریخ نشان می‌دهد که هیچ سیستمی در برابر نقض مصون نیست، و هیچ چارچوب نظارتی هرگز رشد نمایی را منع نمی‌کند. آنچه به عنوان "فقط برای برداشت" شروع می‌شود، بی‌صدا به نظارت مستمر، نگهداری نامحدود و اشتراک‌گذاری اجباری گسترش می‌یابد. با گذشت زمان، خود پایگاه داده به ضعیف‌ترین نقطه در سیستم تبدیل می‌شود و دنیای اطراف شما را دستکاری می‌کند.

بی‌طرفی در بانکداری مرده است

سال گذشته، مشخص شد که بانک خیابان اصلی بریتانیا Lloyds از داده‌های بانکی 30,000 نفر از کارکنان خود برای تأثیرگذاری بر مذاکرات حقوق استفاده کرده است. این نوع خیانت فقط یک سیستم ناکارآمد را افشا نمی‌کند؛ این تأیید می‌کند که از داده‌ها علیه افراد در معرض دید استفاده خواهد شد. رضایت کورکورانه می‌تواند هزینه شخصی جدی داشته باشد، چه ضمنی و چه صریح، و دلیل اینکه این‌قدر جذاب است این است که عواقب شکست به ندرت بر مؤسسه‌ای که داده‌ها را جمع‌آوری کرده، تحمیل می‌شود؛ بر فردی تحمیل می‌شود که زندگی‌اش به روش‌هایی که قابل بازگشت نیستند سخت‌تر می‌شود.

همچنین یک تغییر عمیق‌تر وجود دارد که زمانی اتفاق می‌افتد که هویت به یک پیش‌نیاز برای مشارکت تبدیل شود. مشتری خودت را بشناس صرفاً تأیید نمی‌کند که کسی چه کسی است؛ مجوز ایجاد می‌کند. کسی تصمیم می‌گیرد که چه کسی تحت چه شرایطی و با چه نظارت مداومی دسترسی پیدا می‌کند. امور مالی از بودن زیرساخت بی‌طرف متوقف می‌شود و به یک سیستم دروازه تبدیل می‌شود.

آن تغییر اهمیت دارد. یک سیستم مالی ساخته شده بر اساس مجوز به ناچار ارزش‌ها، انگیزه‌ها و فشارهای کسانی را که آن را کنترل می‌کنند منعکس می‌کند؛ حساب‌ها می‌توانند مسدود شوند و دسترسی می‌تواند لغو شود. تنش‌های ژئوپلیتیکی در حال افزایش در سراسر جهان، همراه با تقاضاهای سخت‌گیرانه‌تر مشتری خودت را بشناس، به این معنی است که بیش از 850 میلیون نفر به زودی، اگر نه قبلاً، به طور کامل از سیستم‌های بانکداری دیجیتال حذف خواهند شد، نه به این دلیل که مجرم هستند، بلکه به این دلیل که اسناد پایدار، آدرس‌های پایدار یا وضعیت ژئوپلیتیکی پایدار ندارند. برای بخش زیادی از جهان، دسترسی مالی یک حق نیست، بلکه صرفاً یک امتیاز موقت است.

به همین دلیل است که ادعایی که حریم خصوصی فقط برای افرادی است که چیزی برای پنهان کردن دارند، همیشه یک دروغ سمی بوده است. حریم خصوصی در مورد پنهان کردن اشتباهات نیست، بلکه در مورد حفظ آن چیزی است که هر فرد را به آنچه هست تبدیل می‌کند، و محافظت از آن‌ها در برابر دنیایی که با نظارت راحت‌تر می‌شود. جامعه‌ای که تمام فعالیت‌های اقتصادی به بخشی از رزومه شما تبدیل می‌شود، امن نیست؛ این یک دولت نظارتی است.

حریم خصوصی برای موفقیت به شفافیت نیاز دارد

چالش هرگز انتخاب بین حریم خصوصی و شفافیت نبوده است، بلکه یادگیری چگونگی ساخت سیستم‌هایی است که هر دو را به طور یکسان محترم بشمارند. شفافیت برای عملکرد خوب سیستم‌ها ضروری است. ما برای شناسایی سوءاستفاده، بهبود زیرساخت و حکمرانی مسئولانه به دید در جریان‌ها، الگوها و نتایج نیاز داریم. در حالی که شفافیت برای مؤثر بودن به دید و احراز هویت نیاز دارد، نیازی به دیدن همه چیز ندارد؛ هنوز هم می‌تواند حرکات، روندها و ناهنجاری‌ها را به عنوان یک سایه ببیند.

ظهور رمزنگاری در سال‌های اخیر شاهد پیشرفت‌های قابل توجهی در فناوری حریم خصوصی مالی بوده است. اکوسیستم‌های لایه 1 رمزگذاری اثبات دانش صفر مانند Zcash (ZEC) و Monero (XMR) در حال افزایش هستند زیرا بسیاری از شرکت‌ها اکنون در حال ارزیابی تأثیر سخت شدن توسط Zcash هستند، که رابطه بین حریم خصوصی و شفافیت را به تمرکز واضح‌تری می‌رساند، زیرا بسیاری به دنبال یک جایگزین اجتماعی برای عادی‌سازی شیوه‌های مشتری خودت را بشناس هستند.

قوی‌ترین دارایی رمزگذاری اثبات دانش صفر این است که به جمعیت عمومی اجازه می‌دهد بدون افشای هویت، واجد شرایط بودن را اثبات کنند؛ افشای انتخابی که آنچه را که به اشتراک گذاشته می‌شود به آنچه کاملاً ضروری است محدود می‌کند؛ و اعتبارنامه‌های در اختیار کاربر که نیاز به پایگاه‌های داده متمرکز را به طور کامل از بین می‌برند. تراکنش‌ها می‌توانند تحت شناسه‌های مستعار پایدار ردیابی شوند که به سیستم‌ها اجازه می‌دهد بدون اتصال فعالیت به هویت دنیای واقعی، یاد بگیرند و سازگار شوند. یک شرکت‌کننده می‌تواند به عنوان همان بازیگر در طول زمان شناخته شود، که امکان پاسخگویی، تجزیه و تحلیل و بهبود را فراهم می‌کند، بدون ایجاد یک گنج هویت دائمی.

همه چیز باید زشت‌تر شود قبل از اینکه بهتر شود

اگرچه بازار به طور مثبتی به سمت حریم خصوصی در دنیایی که روز به روز خطرناک‌تر به نظر می‌رسد حرکت می‌کند، رمزگذاری اثبات دانش صفر هنوز راه درازی تا تبدیل شدن به هنجار دارد. این بدان معناست که هر کسی که در سال 2026 به حریم خصوصی خود اهمیت می‌دهد، اگر حاضر به رعایت جایگزین نباشد، باید طرد، از دست دادن و عدم قطعیت را تحمل کند.

هر پیشرفت وب 3 ذاتاً هنوز هم یک آزمایش بلندمدت است، آزمایشی که به طرز دردناکی با سنت‌گرایی مالی و سیاست محافظه‌کارانه تلاقی می‌کند. اشکال سازمانی جدید به ندرت در ابتدا زیبا هستند، و اشتباهات مرحله اولیه بدون نظارت اغلب تشکیلات سیاسی را می‌ترساند. شرکت‌ها، دموکراسی‌ها و بازارهای عمومی همگی قبل از بلوغ، مراحل زشت و ناپایدار را پشت سر گذاشتند؛ سیستم‌های غیر متمرکز نیز همینطور خواهند بود.

اشتباهات انجام خواهد شد و رسوایی‌ها اتفاق خواهند افتاد، اما زیرساخت با گذشت زمان سخت می‌شود، و آنچه امروز مانند یک سازش سنگین به نظر می‌رسد، به پیش‌فرض فردا تبدیل می‌شود، و استاندارد طلایی امروز به رسوایی فردا تبدیل خواهد شد. هنگامی که شیوه‌های اثبات دانش صفر عادی شوند، آن‌ها منقبض نخواهند شد، بلکه گسترش خواهند یافت.

بالاخره، بودن در نوک نیزه به این معنی است که می‌توانید ابتدا قلب را بزنید، و در زمان، زمانی که جهان ببیند که بانک‌های سنتی روح همه را در رودخانه فروخته‌اند، افراد مناسب مجبور به توجه خواهند شد.

تیم بلک

تیم بلک رهبر محصول در ShapeShift است، جایی که بر توسعه زیرساخت امور مالی غیر متمرکز با نام اختصاری دیفای خود نگهداری و حریم خصوصی محور در چندین بلاک چین نظارت می‌کند. او بر ساخت سیستم‌های معاملاتی غیر نگهدارنده‌ای تمرکز دارد که حاکمیت کاربر، کیفیت اجرا و امنیت بدون مشتری خودت را بشناس یا کنترل متمرکز را در اولویت قرار می‌دهند. تیم حرفه خود را در تلاقی طراحی محصول، سیستم‌های غیر متمرکز و امور مالی متن باز سپری کرده است، با علاقه خاص به معماری چند زنجیره‌ای و فناوری‌های حفظ حریم خصوصی.