Cyfrowi nomadzi: Alma Asinobi nauczyła się budować mobilność, konfrontując się z własną niemobilnością

Alma Asinobi pamiętała moment, w którym rzeczywistość dała o sobie znać. Zawód, do którego się przygotowywała, nie pozwoliłby jej sfinansować życia, jakie chciała prowadzić. 

Był koniec 2020 roku, a ona właśnie ukończyła studia magisterskie z architektury na Covenant University w Ocie, w południowo-zachodniej Nigerii. Asinobi zrobiła rachunek: gdyby pozostała w tym zawodzie i liczyła na pensję nigeryjskiego architekta na początku kariery, nie byłaby w stanie podróżować tak, jak chciała.

Według danych Glassdoor z lipca 2022 roku, młodsi architekci w Lagos zarabiali miesięcznie od ₦124 000 do ₦208 000 (299–502 USD po oficjalnym kursie wymiany obowiązującym w tamtym czasie), co podkreśla skromne wynagrodzenia wielu początkujących specjalistów w nigeryjskiej branży architektonicznej.

Jednak przed tym przebudzeniem Asinobi po cichu rozwijała inne umiejętności. Prowadziła bloga, prowadziła małą działalność z używaną odzieżą i uczyła się, jak społeczności tworzą się wokół mediów społecznościowych. Pod koniec 2020 roku złożyła podanie o stanowisko copywritera w startupie zarządzającym inwestycjami, Cowrywise. 

Choć nie dostała tej pracy, jej pisanie zwróciło uwagę menedżera ds. zasobów ludzkich, który znalazł jej profil na Instagramie i później zaproponował jej stanowisko stratega ds. content marketingu.

„Cała moja kariera w branży technologicznej zaczęła się nie dlatego, że studiowałam marketing" – powiedziała. „To było po prostu wykorzystanie umiejętności, które już miałam."

Zbudowała społeczność w aplikacji Cowrywise wokół oszczędzania i podjęła się pracy konsultingowej. Zanim zdecydowała się odejść z tej roli, zebrała to, co sama nazywa sześcioma strumieniami dochodu – i żaden z nich nie wynikał z dyplomu, do którego dążyła przez lata.

Pierwsza podróż poza nigeryjską granicę

Ale prawdziwy przełom, który miał zdefiniować kolejne pięć lat jej życia, nastąpił w 2020 roku, podczas weekendowej podróży samochodem do Republiki Beninu, która – jak powiedziała – kosztowała ją ₦45 500 (121,62 USD według kursu wymiany z marca 2020 roku). Była to ucieczka z dwójką przyjaciół, zaledwie kilka dni przed tym, jak pandemia COVID-19 zamknęła świat. 

„Wzięłyśmy taksówkę, pojechałyśmy do granicy, a potem spędziłyśmy weekend w Republice Beninu" – powiedziała. 

Asinobi udokumentowała wszystko, co wiązało się z tą podróżą, zebrała to w ebooka i wystawiła go w przedsprzedaży jeszcze podczas podróży. Kiedy wróciła do Lagos, przychody z przedsprzedaży przekroczyły już kwotę, którą wydała na całą wyprawę.

„Zdałam sobie sprawę, że istnieje luka" – powiedziała. „Wiele osób chciało tych informacji, ale zbyt mało osób je udostępniało."

Podczas lockdownu, gdy podróżowanie nie było możliwe, dzieliła się tym, czego uczyła się o gospodarce twórców. 

Gdy świat ponownie się otworzył, w listopadzie 2021 roku pojechała do Senegalu, celowo zalewając swoje kanały treściami, aby nie być znana jedynie jako ktoś, kto podróżuje od czasu do czasu, lecz jako osoba, dla której podróżowanie jest centrum życia. 

Asinobi wyznała: „W tym czasie zaczęłam o wiele więcej publikować o swoich podróżach i wszystkim innym, i wiedziałam, że coraz bardziej zbliżam się do końca mojego czasu na etacie."

W styczniu 2022 roku powiedziała, że musiała odejść ze swojej pracy w fintechach, aby w pełni poświęcić się tworzeniu treści. 

W sierpniu tego samego roku otrzymała ofertę powrotu na stanowisko specjalisty ds. content & performance marketingu w firmie Kwara z siedzibą w Nairobi i Berlinie – startupie przekształcającym unie kredytowe w nowoczesne banki cyfrowe. Rola ta umożliwiła jej tymczasowe przeniesienie się do Nairobi w Kenii, co zrealizowała dzięki wizie wschodnioafrykańskiej w październiku tego samego roku.

Kilka miesięcy później Asinobi, szukając kolejnego źródła dochodu na sfinansowanie swojego stylu życia podróżniczki, powiedziała, że uświadomiła sobie, że chce zbudować firmę turystyczną. W tym czasie organizowała też jednorazowe wyjazdy dla innych osób – od podróży poślubnych po wyjazdy wypoczynkowe – udzielając informacji o wizach i rozwijając swoją markę osobistą jako twórczyni treści podróżniczych. 

Zarobki w obcej walucie z pracy w Kwara pozwoliły jej oszczędzać i budować fundusz podróżny bez wahań charakterystycznych dla nairy.

W grudniu 2022 roku wróciła do Nigerii i uświadomiła sobie, że zapotrzebowanie na informacje podróżnicze ze strony jej społeczności jest przytłaczające. Ludzie zgłaszali się po pomoc przy wizach i pytali, jak poruszać się po systemach podróżniczych. 

W tym samym miesiącu uruchomiła Kaijego, swoją firmę turystyczną, zdając sobie sprawę, że bez odpowiedniej struktury nie jest w stanie pomagać ludziom na większą skalę. Nazwa „Kaijego" nawiązuje do igbo – korzeni Asinobi, plemienia z południowo-wschodniej Nigerii; łącząc „Ka anyi je" (chodźmy) z „Anyi e je go" (już poszliśmy).

Kaijego rozwiązuje konkretny problem: Afrykańczycy chcą podróżować. Ale paraliżuje ich strach przed podróżowaniem w pojedynkę, strach przed odmową wizy, strach przed całym mechanizmem planowania w systemie, który nie był tworzony z myślą o nich. Kaijego eliminuje część tego tarcia. Zapewnia towarzyszy, trasę i dowód, że podróż jest możliwa.

W marcu 2023 roku Kaijego odbyło swoją pierwszą grupową podróż do Bejrutu w Libanie. I Asinobi czegoś się nauczyła: sama podróż nie jest punktem końcowym. 

Pierwsza podróż Kaijego. Źródło zdjęcia: Kaijego/IG

„Kiedy ludzie podróżują z nami po raz pierwszy, zdają sobie sprawę, że jest więcej" – powiedziała. „Jest więcej do zobaczenia, więcej do zrobienia, więcej świata, który chcą odkryć. I już po kilku podróżach zaczynają rozważać emigrację i budowanie innego życia."

Podróżowanie – odkryła również – to kwestia perspektywy. Chodzi o to, by wiedzieć, jak się czuje prąd przez całą dobę, jak wygląda droga bez dziur i co staje się możliwe, gdy zobaczysz to na własne oczy, zamiast wyobrażać sobie z domu. „Kiedy wracają do domu z tą perspektywą, wiedzą, co istnieje" – powiedziała. „Mogą więcej wymagać."

Kaijego w Jordanii, październik 2023. Źródło zdjęcia: Kaijego/IG

Dostrzega luki, które trzymają Afrykańczyków w miejscu: nieprzejrzyste i kapryśne systemy wizowe, przeliczenia walut sprawiające, że podróżowanie jest nieracjonalnie drogie, ekosystem agentów wizowych pobierających różne ceny za tę samą usługę oraz brak przejrzystości co do powodów odmowy wniosków. 

W 2024 roku afrykańscy podróżnicy zapłacili wysoką cenę za europejskie bariery wizowe. Według Semafora, wnioskodawcy z takich krajów jak Komory, Senegal, Nigeria i Ghana napotykali jedne z najwyższych na świecie wskaźników odrzuceń wniosków Schengen, tracąc szacunkowo 68 milionów dolarów w bezzwrotnych opłatach aplikacyjnych.

I zaczyna pracować nad rozwiązaniami działającymi na tym poziomie – przede wszystkim poprzez edukację podróżniczą.

„Aktywnie staramy się budować dla [branży podróżniczej]" – powiedziała Asinobi. „Ludzie zazwyczaj nie wiedzą, jak to działa, gdy kraje odmawiają wizy. Dostają generyczny formularz, który dostaje każdy, więc nie wiadomo, czy to przez wyciągi bankowe, brak silnych więzi z krajem ojczystym, czy historię zatrudnienia."

Poruszanie się po kontynentach, krajach i miastach

„Staram się jeździć w miejsca, gdzie mam już pewne pojęcie o większości języków" – podzieliła się Asinobi. „Może nie mówię płynnie, ale rozumiem trochę z tego, co ludzie mówią. Znam [po trochu] francuski, szczególnie hiszpański i arabski." 

Jeśli chodzi o aplikacje, Asinobi ujawniła, że jej ulubione to podstawowy Google Maps, który pobiera offline – na wypadek braku sieci – oraz Airalo do e-SIM, aby pozostać w kontakcie podczas podróży.

Do alertów o tanich lotach korzysta z FARE, aplikacji internetowej do powiadomień o tanich przelotach. „Czasem widzę powiadomienie o tanim locie i wtedy decyduję się pojechać do danego kraju, bo jest przystępny cenowo przelot" – powiedziała. 

Asinobi jest jednak wyraźna. Podróżnikom radzi, aby najpierw zadbali o swoje finanse.

Strategia finansowa nie jest skomplikowana. 

„Jeśli zarabiasz mniej niż ₦500 000 (366,93 USD)* miesięcznie, skup się najpierw na zwiększeniu dochodów, zanim zaczniesz myśleć o podróżowaniu" – powiedziała. „Stwórz dedykowany fundusz podróżny, nawet jeśli to tylko ₦20 000 (14,68 USD)* do ₦100 000 (73,39 USD)* miesięcznie. W ciągu kilku miesięcy możesz odwiedzić pobliskie kraje – Republikę Beninu, Togo i Ghanę – i zbudować historię podróży. Funkcjonariusze imigracyjni chcą widzieć, że potrafisz wyjechać z kraju i wrócić. Że jesteś godna zaufania."

Jej zdywersyfikowany strumień dochodów był budowany warstwa po warstwie przez lata: doświadczenie w branży technologicznej, praca z międzynarodowymi markami i konsulting obsługujący globalne grono odbiorców, za który otrzymuje wynagrodzenie w dolarach lub innych stabilnych walutach.

To efekt mnożnikowy umożliwił jej nieustanne podróżowanie. „Być może trzeba będzie podjąć pewne ryzyko" – dodała. „Ale nie musisz rzucać pracy już dziś. Możesz uczyć się po godzinach, aż będziesz gotowa na skok."

Cztery lata po tym, jak zapragnęła założyć własną firmę turystyczną, Asinobi buduje infrastrukturę dla afrykańskiej mobilności. I systematycznie uczy innych, że pytanie nie brzmi: „jak mnie stać na podróżowanie?", lecz raczej: „co jestem gotowa zmienić, aby podróżowanie stało się możliwe?"

Odpowiedź, którą pokazała, to gotowość do odejścia od ścieżki, która nigdy nie zaprowadziłaby cię tam, gdzie chcesz, i dyscyplina, by zbudować w jej miejsce coś lepszego.

Kurs wymiany wynosi 1 USD do ₦1 362,64 na dzień 20 czerwca 2026 r.