Jedyna rzecz gorsza niż mieć Trumpa jako zaprzysiężonego wroga

Może Donald Trump opublikuje kolejny bestseller, zaktualizowaną wersję książki Dale'a Carnegie z 1936 roku „Jak zdobywać przyjaciół i zjednywać sobie ludzi".

W końcu, od czasu gdy był gościem programu telewizyjnego „The Apprentice" jako facet od „Jesteś zwolniony", Trump zdołał oszukiwać, naciągać, bezpośrednio obrażać i ogólnie obrażać nawet swoim własnym stylem „Sztuki układania się" w niezwykłą serię odpychających strategii, które są spójne tylko w wyniku wrzucania praktycznie każdego, z kim miał do czynienia, pod najbliższy autobus.

To wystarczająco złe, że nienawidzi swoich wrogów, wczoraj bezczelnie radując się ze śmierci byłego dyrektora FBI i prokuratora specjalnego Roberta Muellera za to, że ośmielił się go badać, ale Trump regularnie teraz zwraca się przeciwko swoim sojusznikom.

Tak jak Trump przepisał zawieranie umów jako formę sztuki opartą na sprytności w znajdowaniu wzajemnie akceptowalnych wymian na wojowniczość i groźby, być może jego nowe przepisanie przyjaźni mogłoby wykorzystać szantaż ekonomiczny i dominację militarną jako zaloty do trwałych relacji.

Tylko w tym roku powrotu do Białego Domu Trump zdołał samodzielnie i bez presji zrujnować dekady osobistych i oficjalnych więzi z europejskimi sojusznikami i wywołać panikę na półkuli. Tchnął nowe życie w podupadających wrogów, takich jak rosyjski Władimir Putin, i wywołał przepaści w obrębie własnych krajowych sojuszy politycznych.

W tym tygodniu Trump zdołał obrazić partnerów z G-7 i NATO, których pomocy jednocześnie żądał w ponownym otwarciu Cieśniny Hormuz — pomimo że sam nie był w stanie uniknąć przewidywanej irańskiej reakcji na wojnę prewencyjną. Nazwał ich „tchórzami", nawet żądając, by wysłali okręty wojenne do walki, którą zdecydował się rozpocząć sam, ignorując ich rady. Powiedział, że oczyszczenie Cieśniny jest „łatwe", chcąc, żeby oni to zrobili, ale groził wycofaniem się z ataku na Iran bez wykonania przez USA samej pracy oczyszczania.

Czy celem jest przywódca Ukrainy, czy japoński premier minister siedzący w fotelu Gabinetu Owalnego, podczas gdy Trump się pawi, gość teraz z oczekiwaniem czeka na uwagę Trumpa, która wyjaśnia, że „dyplomacja" z sojusznikiem wiązała się z obelgą.

Poza wszystkim innym Trump zdezorientował przyjaciół USA stale zmieniającymi się politykami i uzasadnieniami wojny. Pod koniec tygodnia pokazywał nawet niezgodę ze swoim jedynym pozornie prawdziwym międzynarodowym przyjacielem, izraelskim Benjaminem Netanjahu, w kwestii tego, czy istnieje wyjście z tej wojny. Netanjahu wyraźnie postrzega trwającą wojnę jako pomocną dla niego w kraju.

Pęknięta baza Trumpa pozostaje

Jednak pomimo nieporozumień nawet w obrębie jego bazy zwolenników, Trump wciąż posiada republikańskich ustawodawców, którzy obawiają się jego gniewu związanego z ponownym wyborem dla siebie. A Trump wciąż utrzymywał aprobatę od jednej trzeciej lub więcej ankietowanej opinii publicznej, która wydaje się skłonna przełknąć wszystko w imię rozbicia rządu i uczynienia z anty-trans i anty-imigranckiego sloganowania najwyższych priorytetów narodu.

Z jakichkolwiek powodów jego zwolennicy nadal uważają jego słowa, choć sprzeczne, za bardziej pocieszające niż jego czyny, gotowi przeoczyć postawy, które dotykają rasizmu, podziałów, dyktatorskiej władzy, a teraz nawet wojny jako uzasadnionej dla jakiegoś większego celu przełamania status quo.

Miliony słów zostały rozlane na temat magii Trumpa w trzymaniu zwolenników blisko podczas jednej z jego „transakcyjnych umów", tylko po to, by wkrótce potem ugodzić ich w plecy.

Szkielety byłego wiceprezydenta Mike'a Pence'a, byłych prokuratorów generalnych, szefów sztabu, postaci związanych z obroną, generałów i tak sztywnych republikańskich senatorów jak Mitch McConnell czy Kevin McCarthy wyznaczają drogę wejściową do Gabinetu Owalnego.

Najwyraźniej jedyną rzeczą gorszą niż posiadanie Trumpa jako zaprzysiężonego wroga jest posiadanie go jako głośnego przyjaciela — tylko po to, by odkryć, że wróg jest o jeden komentarz.

Idea, że Trump nie reprezentuje nic poza wizerunkiem siły, ideałów, które trwają tylko wystarczająco długo, by ukończyć niecierpliwą transakcję, jest teraz utrwalona w dziedzictwie Trumpa. W jego imieniu Amerykanie, którzy nie klękają przed nim, zostają skrzywdzeni, a nawet polityczni lub międzynarodowi „przyjaciele" są zawsze z nim w procesie.

Trump od dziesięcioleci twierdzi, że tylko on sam może rozpoznawać i rozwiązywać problemy, że nie potrzebuje rad i porad oraz że w rzeczywistości nienawidzi systemów reguł i tradycji – w tym z Konstytucji — które mogą blokować działanie na podstawie jego często nieinformowanego instynktu. W ostatnich tygodniach to izolacjonistyczne podejmowanie decyzji zostało pokazane serią nieprzyjemnych przesłuchań kongresowych, które przedstawiają członków jego gabinetu niezdolnych wyjaśnić nawet najbardziej podstawowych sprzeczności w wypowiedziach Trumpa i politykach departamentów dotyczących bezpieczeństwa narodowego, imigracji, sprawiedliwości, zdrowia czy środowiska.

Trump przyjął osobistą, narodową, a nawet moralną niepewność jako broń w zdobywaniu przyjaciół i dążeniu do globalnych wpływów. To nie jest to, czego nauczyliśmy nasze dzieci.

• george conway
• noam chomsky
• wojna domowa
• Kayleigh mcenany
• Melania trump
• drudge report
• paul krugman
• Lindsey graham
• Lincoln project
• al franken bill maher
• People of praise
• Ivanka trump
• eric trump