Ten absurdalny spektakl zapewnił krótką przerwę od horroru Trumpa

W zeszłym tygodniu obserwowałam, jak Prokurator Generalny Stanów Zjednoczonych szydzil z praworządności, i poczułam mdłości. Od dziesięcioleci jestem federalnym prawnikiem sądowym, a tu titular amerykańskiego prawa na nie defekował przy aplauzie Fox News, który nazwał występ Pam Bondi „zabawnym".

Nasz system prawny nigdy nie był doskonały, ale przed Trumpem był najlepszy na świecie z wyjątkiem Skandynawów (którzy wyprzedzili Amerykanów na wykresie ewolucyjnym lata temu). Uwięzieni w naszej wolno poruszającej się linii czasu, obserwując, jak Bondi serwuje pogardę jako substytut odpowiedzialności prawnej, niszcząc jedyną rzecz, w którą kiedykolwiek wierzyłam, wzbudziło we mnie smutek, którego nie potrafiłam nazwać ani się go pozbyć.

Odmowa Bondi odpowiedzi na podstawowe pytania członków Kongresu, którzy mają ustawowy obowiązek je zadawać, potwierdziła, że poprzez Trumpa weszliśmy w stan całkowicie performatywnej polityki. Wyreżyserowany reality show grany wyłącznie dla Fox i prawicowych mediów, nie ma żadnej odpowiedzialności rządu pod Trumpem, tylko uniki. Nie ma substancji, tylko treść.

Administracja odmawia odniesienia się do niezbędnych pytań, zamiast tego atakując każdego, kto je zadaje, lub dostarczając wymyślną fikcję. Fryzura, makijaż i głośność mają znaczenie, substancja nie. To ta sama oszukańcza strategia, którą Trump, człowiek analfabeta ekonomicznie, wykorzystał by sprzedać swój ekonomiczny zmysł łatwowiernym Amerykanom pomimo sześciu bankructw korporacyjnych.

Sięganie do lepszego świata

To, czego doświadczają Amerykanie w wyniku oszukańczej rzeczywistości Trumpa — skrajnej nieufności, polaryzacji, okrutnego bestialstwa wymierzanego jako treść, nie jest normalne. Nie możemy pozwolić, by stało się normalne, albo zaczniemy wierzyć, że to jesteśmy my. Nie jesteśmy.

Po obejrzeniu kongresowego „zeznania" Bondi, w poszukiwaniu oczyszczenia podniebienia, szukałam komicznej ulgi w, ze wszystkich miejsc, bardzo niekomediowym stanie Floryda. Byłam w Wilton Manors, słynnej gayowskiej mekce południa, i poszłam zobaczyć sztukę napisaną i wyreżyserowaną przez Ronniego Larsena, słynnego króla teatru gejowskiego.

New York Times zauważył rzadki talent Larsena do mieszania wulgarności z badaniami, podczas gdy inni krytycy chwalą jego geniusz w równoważeniu komedii z głębokim patosem. Tonęłam w patosie, szukając antidotum i je znalazłam.

Tylko prawda może uwolnić nas od rozpaczy

Larsen nie zawiódł. Jego absurdalnie zabawna, półautobiograficzna historia młodego geja poszukującego połączenia sprawiła, że zapomniałam o Bondi i tym cholernym cyrku rozgrywającym się w Ameryce Trumpa.

Nawiązywało to do The Actors, pierwszej sztuki Larsena, którą widziałam w Nowym Jorku, tej, która zmieniła mnie w wielbicielkę. W The Actors, również autobiograficznej, mężczyzna w średnim wieku niedawno stracił oboje rodziców i był wyobcowany od brata. Był tak zdruzgotany stratą, walcząc z rozpaczą i emocjonalną izolacją, że wynajął trzech aktorów, by przychodzili do jego domu kilka razy w tygodniu i odgrywali symulacje życia rodzinnego. Płacił im za granie z nim w gry, dzielenie posiłków i układanie go do łóżka, pozwalając mu przypomnieć sobie uczucie bycia kochanym i komfort dzieciństwa.

Choć sama fabuła była rozdzierająca serce, pokazując naszą palącą ludzką potrzebę miłości i połączenia, Larsen podał ją z taką obnażającą duszę szczerością, że stanęła mi w gardle. Właśnie gdy byłam gotowa się załamać z powodu znajomości, uznania, że wszyscy jesteśmy tak wrażliwi i czasami desperacko samotni, wyciągał wizualny absurd dla ulgi: kuchenną szafkę wypełnioną tylko dziecięcymi płatkami śniadaniowymi, łysiejącego mężczyznę w pajacyku Supermana. Przez cały czas Larsen grał siebie jako siebie. Spokojnie pokazując swój zdecydowanie nie płaski brzuch, Larsen nieustannie mówi: to jestem ja. Bez ozdób.

Przewodnia myśl sztuki Larsena jest taka, że kiedy osiągamy obnażającą duszę szczerość ze sobą nawzajem i z samymi sobą, ze wszystkimi wadami, wyłania się lepsza i bardziej godna rzeczywistość.

Kłamstwa niszczą; prawda leczy

Po obejrzeniu, jak Bondi demoluje praworządność unikami i szyderstwem nieuczciwie, Larsen był lekarstwem, którego potrzebowałam. Podczas gdy ta administracja używa kłamstw i zaciemniania, by odczłowieczać innych, prawda pozwala nam robić coś przeciwnego, widzieć siebie w nieznajomych, rozpoznawać ich cierpienie.

Bondi dostarczyła performatywną nieuczciwość tam, gdzie oczekiwano uczciwości, podczas gdy Larsen dostarczył uczciwość poprzez prawdę.

Niekompetencja i porażka Bondi — jej szyderstwa, jej ciosy, jej nieuczciwa odmowa przyznania się do błędów w jej katastrofalnym postępowaniu z aktami Epsteina, ponownie zraniły kobiety, które były przedmiotem handlu i gwałcone jako dzieci, towary dla klasy zamożnej, która ich nie ochroni. Zadało to również poważny cios amerykańskiemu systemowi sprawiedliwości, przybliżając cel Trumpa, jakim jest jego demontaż.

W swojej sztuce, używając tylko nieozdabianej szczerości i humoru, Larsen zamodelował lepszą drogę. Zademonstrował wiążącą moc prawdy i przypomniał nam, że nawet w tej godzinie ciemności, nasze lepsze anioły wciąż tu są.

Występ Bondi pokazał, jak nisko upadliśmy; Larsen pokazał nam, jak wznieść się ponad to. Krytycy nazywają Larsena płodnym filarem teatru queer; ja nazywam go narodowym skarbem.

• Sabrina Haake jest felietonistką i federalnym prawnikiem sądowym z ponad 25-letnim doświadczeniem, specjalizującym się w obronie na podstawie 1. i 14. poprawki. Jej Substack, The Haake Take, jest darmowy.