[OPINIA] Jest większy problem niż brak sal lekcyjnych — przeciążenie szkół

Na rok 2025 Departament Edukacji (DepEd) stoi przed brakiem 165 000 sal lekcyjnych, którego uzupełnienie займie około 30 do 55 lat i wymaga ogromnego finansowania w wysokości prawie 397 miliardów peso. Każdego roku widzimy nagłówki o niedoborach sal lekcyjnych i apele o więcej budynków szkolnych.

To proponowane rozwiązanie często wiąże się z dużymi inwestycjami infrastrukturalnymi i choć te działania mogą pomóc obszarom w większej części Luzonu, Visayas i Mindanao, które polegają na prowizorycznych salach lekcyjnych, nie rozwiązują one podstawowego wyzwania w Narodowym Regionie Stołecznym, Calabarzon i Środkowym Luzonie.

W najbardziej zatłoczonych regionach wymienionych tutaj musimy przestać postrzegać problem jako niedobór sal lekcyjnych, a zamiast tego zobaczyć go jako wielowarstwową kwestię zatłoczenia szkół.

Weźmy przypadek Metro Manila, jednego z najgęściej zaludnionych regionów na Filipinach. Nawet jeśli fundusze są dostępne, faktem pozostaje, że w NCR nie ma już więcej dostępnej przestrzeni do budowy i tworzenia kolejnych sal lekcyjnych. Szkoły w mieście nie mogą już się rozwijać na zewnątrz, a drogi, przedsiębiorstwa i mieszkania są już zatłoczone w wielu obszarach. Często rezultatem są zajęcia na wiele zmian, przepełnione sale lekcyjne i obciążenie zarówno nauczycieli, jak i uczniów — nie dlatego, że nie zbudowaliśmy wystarczającej liczby sal lekcyjnych, ale dlatego, że obecna infrastruktura nie może już pomieścić napływu uczniów przez lata. 

Przypadek Batasan Hills National High School w Quezon City, która od wielu lat stosuje system zmianowy, aby pomieścić 15 000 uczniów, jest doskonałym przykładem szkoły, która stanęła przed problemem zatłoczenia. Nawet jeśli fundusze na budowę sal lekcyjnych zostaną im przydzielone, nie jest to wykonalne rozwiązanie problemu, ponieważ nie ma już więcej przestrzeni do zabudowy dla nowych sal lekcyjnych. Co więcej, rozwiązanie problemu braku sal lekcyjnych nie rozwiązuje po prostu innych deficytów w podstawowych zasobach edukacyjnych, takich jak wymagani nauczyciele, meble szkolne i wydatki operacyjne, aby utrzymać nową salę lekcyjną w działaniu. 

Kiedy ujmujemy kryzys edukacyjny NCR jako niedobór sal lekcyjnych, zamykamy się w trudnym rozwiązaniu: więcej budowy. Infrastruktura jest niezbędna tam, gdzie jest przestrzeń do budowy, ale w regionie, gdzie każdy metr kwadratowy jest rozliczony, to podejście staje się niepraktyczne. Załóżmy, że będziemy nadal postrzegać problem w tych zatłoczonych regionach jedynie jako kwestię braku sal lekcyjnych. W takim przypadku stracimy szansę na rozwiązanie pierwotnej przyczyny słabych środowisk nauczania. Musimy wyjść poza zajmowanie się objawem i zobaczyć problem niedoboru sal lekcyjnych jako jeden z wielu objawów większego problemu zatłoczenia szkół. 

To tutaj mogą wkroczyć programy takie jak Pomoc Rządowa dla Edukacji Prywatnej i wynajem dostępnych nieruchomości. GASTPE umożliwia uczniom naukę w szkołach prywatnych z dostępnymi miejscami poprzez dotowane wsparcie i vouchery. Komisja Izby ds. edukacji podstawowej i kultury niedawno uchwaliła ustawę o pomocy voucherowej dla edukacji prywatnej, która ma na celu rozszerzenie programu na przedszkole do klasy 6. Program ten stanowi bardziej opłacalne i natychmiastowe rozwiązanie problemu zatłoczenia szkół, szczególnie w NCR, Środkowym Luzonie i Calabarzon.

Na podstawie aktualnej analizy Philippine Institute for Development Studies, maksymalizacja wykorzystania pomocy i dotacji w celu przeniesienia uczniów z zatłoczonych szkół publicznych do szkół prywatnych wymagałaby zarówno mniejszego budżetu, jak i szybszego harmonogramu wdrożenia niż budowa sal lekcyjnych.

Budowa nowej sali lekcyjnej, według szacunków DepEd, kosztowałaby około 2,5 miliona peso i mogłaby zająć około 3-5 lat do pełnego ukończenia. W porównaniu, zapewnienie dotacji i voucherów dla około 40 uczniów szkół publicznych w celu natychmiastowego przeniesienia ich do szkół prywatnych kosztowałoby około 520 000 do 900 000 peso rocznie. Na podstawie liczby beneficjentów i czasu potrzebnego uczniom na skorzystanie z nowo wybudowanych sal lekcyjnych, GASTPE wydaje się być najbardziej efektywny. Przy 2 milionach beneficjentów, szacunkowo 44 000 sal lekcyjnych może zostać zwolnionych w zatłoczonych szkołach publicznych, jeśli zostanie wykorzystany GASTPE.

DepEd bada również obecnie możliwość wynajmu nieruchomości, które można przekształcić w przestrzenie edukacyjne. To również obiecujące rozwiązanie, ponieważ program wynajmu może wykorzystać już istniejące budynki przy niższych kosztach. Jeśli zostanie strategicznie rozszerzony, może natychmiast złagodzić presję na zatłoczone szkoły publiczne i bez dużych kosztów. Jeśli inicjatywa wynajmu zostanie skoordynowana z maksymalizacją programu GASTPE, możemy zobaczyć bardziej opłacalne i natychmiastowe rozwiązanie problemu słabych środowisk nauczania w naszych szkołach publicznych.

Dla NCR, Calabarzon i Środkowego Luzonu prawdziwa strategia powinna skupić się na eksploracji innych rozwiązań w celu redystrybucji uczniów do bardziej sprzyjających przestrzeni edukacyjnych, zamiast tylko budowania sal lekcyjnych. Musimy wyjść poza myślenie tylko o infrastrukturze i przyjąć rozwiązania oparte na popycie, które są zarówno opłacalne, jak i przynoszą natychmiastowe korzyści.

Dopóki nie uznamy zatłoczenia szkół za główny problem, będziemy nadal przeznaczać zasoby na niedobory sal lekcyjnych, które przynajmniej w większości zatłoczonych sal lekcyjnych nie są prawdziwym wyzwaniem. Nadszedł czas, aby zobaczyć szerszy obraz, że problem to nie tylko brak sal lekcyjnych, ale zatłoczenie szkół. Wyjście poza zajmowanie się objawem i oferowanie wielu podejść do rozwiązania pierwotnej przyczyny może być bardziej warte zbadania, aby dać naszym uczniom lepsze środowisko nauczania. – Rappler.com

Luigie Lursh G. Almojano jest adiunktem antropologii na Uniwersytecie Filipin Los Baños i zwołującym Koalicji Student First.