Dzień w Dubaju na plaży: słońce, piasek i zawieszenie broni

Od ponad roku nie byłem na plaży. Na zalecenie lekarza, po drobnej przygodzie z rakiem skóry – na szczęście skutecznie leczonym – unikałem słońca.

Ale w to Eid Al Adha postanowiłem, że wizyta nad morzem jest niezbędna. Dubai to przecież miasto plaż par excellence – i gdzież lepiej poczuć puls miasta ogarniętego wojną, jeśli nie na jego plażach?

Pierwszym moim wyborem był resort Le Royal Méridien niedaleko Mariny, czyli „Plaża Fish and Chips", jak zawsze nazywałam to miejsce razem z moją córką Amirą – z prostego powodu: zawsze to właśnie tam jedliśmy. W pamięci mam całe albumy pełne szczęśliwych wspomnień z długich, leniwych popołudni spędzonych tam, gdy była mała, zanim w grę weszły poważne egzaminy i nauka na kierunku biznesowym.

Resort był jednak w pełni zajęty, a jednodniowe przepustki niedostępne. Było to nieco zaskakujące, biorąc pod uwagę szeroko opisywany brak turystów w tym roku – ale to w końcu było Eid.

Przerzuciłem się na sprawdzoną alternatywę: Habtoor Grand Resort, stary faworyt Dubaju, kolejne miejsce pełne wspomnień z dzieciństwa Amiry, gdzie jednodniowe przepustki były łatwo dostępne, jak zapewniono mnie przez telefon.

Miejsce było zatłoczone. Piętnastominutowe oczekiwanie w kolejce na valet parking to nie to, czego spodziewałem się w czwartkowe popołudnie.

Podobnie jak hałas budowlany – resort jest w środku poważnej rozbudowy, a dźwigi i wiertarki rywalizowały z wakacyjną atmosferą, jakby pracownicy nie zostali poinformowani, że reszta miasta jest na urlopie.

Powinienem też zauważyć, że był to poranek następujący po kolejnych amerykańskich atakach na Iran i nowych groźbach odwetu ze strony Teheranu. Nikt zdawał się nie przejmować.

Gdy rozsiadłem się na leżaku i rozejrzałem po hałaśliwych basenach – siatkówka wodna w wydaniu wielopokoleniowym to hałaśliwy sport – zacząłem się zastanawiać, co by się stało, gdyby telefony wszystkich jednocześnie zapaliły się alarmem awaryjnym.

Scenariusz jak z Szczęk: masowa, chaotyczna ewakuacja basenów i plaży? Nie doszło do tego, ale myśl ta przemknęła mi przez głowę.

Klientela mówiła sama za siebie. Arabskie rodziny – Saudyjczycy, Kuwejczycy i coś, co brzmiało dla mnie jak arabski lewantyński, być może Syryjczycy i Jordańczycy – mieszali się z liczną społecznością mieszkańców Dubaju z Azji Południowej. Wszędzie były duże grupy rodzinne, zupełnie obojętne na geopolitykę.

Wyraźnie nieobecny był opalony kontyngent europejski, który normalnie licznie odwiedzałby plażę w czasie Eid w Dubaju. Zachodnie ostrzeżenia podróżne, wciąż niezrozumiale obowiązujące, wywierają poważny wpływ.

Niespodziewanie spotkałem starego przyjaciela, Marka. Był tam ze swoim pięciolatkiem i trzylatkiem, a ja spędziłem niezwykle przyjemne dwie godziny, odgrywając rolę honorowego dziadka w basenie. Dzieci, jak się okazuje, są doskonałym towarzystwem podczas kruchego zawieszenia broni w Zatoce.

Dalsze lektury:

• Impreza z okazji launchu nieruchomości w Dubaju w cieniu wojny
• Rejs Sueski WTTC ujawnia słabe punkty „modelu dubajskiego"
• Okrojone Art Dubai 2026 ujawnia szeroki wpływ wojny z Iranem

Późnym popołudniem zeszliśmy na brzeg, by dopełnić starego rytuału: stać po pas w wodzie, która o tej porze roku zbliża się temperaturą do wody w wannie, i patrzeć na zachód słońca.

Nie byłem do końca pewien, czego spodziewałem się zobaczyć, patrząc przez Zatokę w kierunku Iranu. Długie szeregi tankowców czekających na przejście przez Hormuz? Amerykańska grupa lotniskowcowa na horyzoncie? Smugi kondensacyjne czegoś nadlatującego?

Nie było niczego z powyższego. Tylko Zatoka: płaska i złota w późnym świetle, z szybkimi łodziami znaczącymi białe linie po wodzie i rodzinami budującymi zamki z piasku przy brzegu.

Powoli dopłynąłem do linii bojek wyznaczających granicę bezpiecznego kąpieliska – kolejny stary nawyk – i unosiłem się tam przez chwilę, czując nagromadzoną nostalgię za kilkoma dekadami dni podobnych do tego, wdzięczny za powrót.

Kołysany łagodnymi falami i patrząc w złociste niebo, doszedłem do refleksji, że odporność Dubaju to nie tylko frazes do rządowych komunikatów prasowych. Jest widoczna, bardzo słyszalna i całkowicie realna – w przepełnionym basenie hotelowym w Eid, gdy rakiety nadal sporadycznie lecą.

I jeszcze jedno: że turystyczna przyszłość miasta może wyglądać inaczej niż jego niedawna przeszłość. Prawdopodobnie będzie bardziej zorientowana na rodziny, nastawiona na wartość i bardziej zakorzeniona w Globalnym Południu, a w mniejszym stopniu uzależniona od ostentacyjnych zachodnich turystów polujących na „bling".

W Dubaju plaża zawsze będzie. Wrócę, ostrożnie, jak wszyscy inni.

Frank Kane jest redaktorem naczelnym AGBI i nagradzanym dziennikarzem biznesowym. Pełni funkcję doradcy Ministerstwa Energii Arabii Saudyjskiej

Dziennik Franka Kane'a

• Eid w Dubaju: wyjazd – i powrót
• Nowy leksykon energetyczny ery Hormuz
• Szampan i lornetka na przejściu przez Suez