Amerykańscy żołnierze sprawdzają system M142 High Mobility Artillery Rocket System (HIMARS) na Międzynarodowym Pokazie Lotniczym w Bahrajnie w Sakhir 13 listopada 2024 r. (Zdjęcie: MAZEN MAHDI/AFP za pośrednictwem Getty Images)
AFP za pośrednictwem Getty Images
Małe wyspiarskie królestwo Bahrajnu stało się najnowszym krajem, który zamówił system rakietowy artylerii M142 High Mobility Artillery Rocket System ze Stanów Zjednoczonych. Po zakończeniu dostawy, HIMARS do Manamy wzmocni już imponujący zestaw wieloprowadnicowych wyrzutni rakietowych w arsenałach wojskowych arabskich monarchii Zatoki Perskiej.
Rząd Bahrajnu zamówił co najmniej cztery systemy HIMARS wraz z powiązanym wyposażeniem w umowie o wartości 500 milionów dolarów, jak ujawniła Agencja Współpracy Bezpieczeństwa Obronnego Departamentu Stanu w komunikacie prasowym w czwartek.
HIMARS jest kompatybilny z różnymi rakietami amerykańskiej produkcji i może nawet wystrzeliwać taktyczne pociski balistyczne MGM-140 ATACMS. Jego wysoka mobilność, określana przez producenta Lockheed Martin jako "zdolność do strzelania i szybkiego przemieszczania się", umożliwia wystrzeliwanie naprowadzanych rakiet w szybkiej sekwencji oraz szybkie przemieszczanie się i przeładowanie w ciągu kilku minut, znacznie zwiększając szanse na uniknięcie ognia odwetowego.
USA rozmieściły HIMARS w ramach wsparcia kontrofensywy przeciwko grupie Państwa Islamskiego w Mosulu w latach 2016-17, wystrzeliwując setki rakiet z bezpiecznej odległości. Niedawno, w 2023 roku, USA rozmieściły HIMARS w Syrii, znacznie wzmacniając wsparcie ogniowe dla skromnego kontyngentu amerykańskich wojsk tam stacjonujących. Ukraina również z powodzeniem używa HIMARS w walce od czasu pełnoskalowej inwazji Rosji w 2022 roku.
Nabycie nawet kilku systemów HIMARS jest znaczące dla tak małego, choć bogatego kraju jak Bahrajn, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że niewiele ponad rok temu Manama zamówiła 50 czołgów podstawowych M1A2 Abrams.
HIMARS nie jest pierwszym systemem tego rodzaju, który Bahrajn nabył. Wcześniej kupił poprzednika tego systemu, M270, na początku lat 90., a niedawno, bo w 2022 roku, zamówił modernizację dziewięciu z nich. Dodatkowo, Manama zakupiła co najmniej cztery systemy SR-5, jedną z eksportowych wersji PHL-11 zdolną do przenoszenia rakiet 122 mm lub 220 mm lub jednego pocisku balistycznego lub przeciwokrętowego, z Chin w 2015 roku, według bazy danych transferu broni Sztokholmskiego Międzynarodowego Instytutu Badań nad Pokojem.
W szerszym ujęciu, wiele państw arabskich Zatoki Perskiej, pozostałych pięciu członków Rady Współpracy Zatoki Perskiej, posiada zróżnicowane arsenały MLRS nabyte na przestrzeni lat, z dwoma wyjątkami, Kuwejtem i Omanem, które znane są z eksploatacji tylko jednego typu każdy. Kuwejt nabył systemy BM-30 Smerch 300 mm w połowie lat 90. z Rosji. Baza danych SIPRI wskazuje, że Oman nabył sześć systemów Type 90 120 mm z Chin na początku lat 2000.
Mały półwyspowy kraj Katar nabył 18 systemów Astros II z Brazylii w 1992 roku, ponownie według zapisów SIPRI. Znacznie bardziej niedawno, w 2017 roku, paradował systemami SY-400 z Chin przez ulice swojej stolicy, Dohy. SY-400 może przenosić albo dwa chińskiej produkcji pociski balistyczne krótkiego zasięgu BP-12A, albo 12 rakiet 300 mm.
Jednakże te arsenały MLRS bledną w porównaniu do regionalnych potęg, Arabii Saudyjskiej i Zjednoczonych Emiratów Arabskich, które posiadają duże, zróżnicowane MLRS z jeszcze większą liczbą zamówionych.
Arabia Saudyjska zamówiła i nabyła Astros II pod koniec lat 80., według SIPRI. Kupiła również co najmniej 10 30-lufowych TOS-1 220 mm z Rosji w 2017 roku, które mogą miotać głowice termobaryczne.
Rijad jeszcze bardziej zdywersyfikował ten arsenał zamówieniem K239 Chunmoo z Korei Południowej w 2022 roku. Nowoczesny MLRS może wystrzeliwać małe naprowadzane i nienakierowywane rakiety, pociski taktyczne, a nawet przeciwokrętowe pociski balistyczne.
Ale ZEA niewątpliwie posiadają zarówno największy, najbardziej zróżnicowany i unikalny arsenał wśród arabskich państw Zatoki, i prawdopodobnie w każdym miejscu na świecie.
Abu Zabi już nabyło K239 w 2021 roku i HIMARS ponad dekadę temu. Ponadto zakupiło również SR-5 z Chin pod koniec lat 2010.
Znacznie wcześniejsze zakupy obejmowały 122 mm Firos z Włoch pod koniec lat 80. i rosyjski Smerch w drugiej połowie lat 90.
Ale tym, co naprawdę wyróżnia arsenał MLRS ZEA, zarówno w regionie, jak i na tle reszty świata, jest niewątpliwie jego wieloprowadnicowa wyrzutnia Jobaria, którą zaprezentowano w 2013 roku.
Zasadniczo Jobaria składa się z czterech wyrzutni zamontowanych na jednej 10-kołowej naczepie ciągniętej przez potężny amerykański ciągnik Oshkosh M1070 Heavy Equipment Transporter. Każda z tych wyrzutni może wystrzelić sześćdziesiąt rakiet T-122 Sakarya 122 mm opracowanych przez turecką firmę Roketsan.
Jobaria jest największym systemem rakietowym na świecie pod względem całkowitej liczby prowadnic - aż 240!
Pomimo swoich ogromnych rozmiarów wymaga tylko ułamka personelu wojskowego w porównaniu do innych emirackich wyrzutni.
"Ten sprzęt składa się z tylko jednego pojazdu obsługiwanego przez załogę liczącą trzy osoby, ale może generować taką samą siłę ognia jak tradycyjna bateria rakietowa ZEA składająca się z sześciu pojazdów obsługiwanych przez 30 operatorów" - zauważono w książce o emirackich siłach zbrojnych.
Jobaria ma nawet rekord Guinnessa za ogromną liczbę prowadnic.
To jest regionalny kontekst zamówienia HIMARS przez Bahrajn. Czwartkowy komunikat prasowy DSCA potwierdził, jak to zawsze bywa w przypadku takich komunikatów, że najnowszy zakup Manamy nie "zmieni podstawowej równowagi militarnej w regionie".
Przy sąsiedztwie już najeżonym wszelkiego rodzaju MLRS, bez wątpienia tak będzie.
Źródło: https://www.forbes.com/sites/pauliddon/2025/08/19/bahrain-himars-order-boosts-gulf-arabs-formidable-rocket-arsenals/
