[Good Business] Punkt zwrotny w edukacji biznesowej wysokiej jakości

23 stycznia ubiegłego roku Geoff Perry (wiceprezes wykonawczy ds. regionu Azji i Pacyfiku) oraz Hana Zainoldin (kierownik ds. zaangażowania członków) z międzynarodowej organizacji Association to Advance Collegiate Schools of Business (AACSB) odwiedzili De La Salle University (DLSU), aby omówić jakość edukacji biznesowej i akredytację międzynarodową.

To, co zwróciło moją uwagę, wydarzyło się później: DLSU zorganizowało spotkanie filipińskich szkół biznesu, a następnie kilka instytucji zaczęło wyrażać zainteresowanie członkostwem międzynarodowym i akredytacją. Przedstawiciele AACSB i Philippine Accrediting Association of Schools, Colleges and Universities (PAASCU) — filipińskiego organu akredytacyjnego — zasiedli w tym samym pokoju, badając, jak globalne i lokalne ramy jakości mogłyby współpracować.

Coś się zmienia. Perry podsumował to dobrze: być może wchodzimy w punkt zwrotny jakościowej edukacji biznesowej. Ale jak powinniśmy to kontekstualizować?

Kryzysy jako katalizator

Filipiny stoją w obliczu presji, której trudno zignorować. Porażki w zarządzaniu i kwestie korupcji dominują w naszych krajowych nagłówkach. Pytania o jakość edukacji nie ustają. Regionalni sąsiedzi wyprzedzają nas ekonomicznie, a ich uniwersytety wyprzedzają wraz z nimi. 

Podejrzewam, że możemy zbliżać się do punktu przegięcia dla filipińskiej edukacji biznesowej. Lub, odważniej mówiąc, musimy ułatwić punkt zwrotny dla jakościowej edukacji biznesowej. Nie dlatego, że międzynarodowa akredytacja jest modna, ale dlatego, że koszty przeciętności będą tolerować, a nawet ułatwiać raki naszego społeczeństwa. Kiedy AACSB mówi o jakości, używa trzech słów do określenia swojej filozofii: zaangażowanie, innowacja i wpływ. Z nich wpływ jest tym, który ma największe znaczenie dla kraju w kryzysie. I wpływ to obszar, w którym filipińskie szkoły biznesu mają najwięcej miejsca na rozwój.

Co naprawdę oznacza wpływ

„Wpływ" ryzykuje staniem się rodzajem słowa, które brzmi ważnie, ale nic nie znaczy. Każda instytucja to deklaruje. Niewiele może to konkretnie wykazać.

Prawdziwe pytanie jest proste: czy szkoły biznesu mogą pokazać, że cokolwiek zmieniliśmy? Nie tylko wyprodukować absolwentów, ale ukształtować sposób, w jaki zachowują się organizacje, jak rozwijają się społeczności i jak tworzona jest polityka. Jest to trudniejsze do zmierzenia niż liczba cytowań czy rankingi czasopism, i właśnie dlatego większość szkół zadowala się łatwymi do zmierzenia wskaźnikami zastępczymi. 

Filipińskie szkoły biznesu mogłyby inaczej zdefiniować wpływ. Absolwenci, którzy budują przedsiębiorstwa tworzące godne zatrudnienie, a nie tylko wydobywające zysk. Badania, które informują o decyzjach samorządów lokalnych lub krajowej polityce gospodarczej. Programy, które wzmacniają małe i średnie przedsiębiorstwa w prowincjach, nie tylko w Metro Manila. Kadra akademicka, która wnosi wkład w dyskurs publiczny, a nie tylko publikuje dla awansu.

To właśnie „biznes jako siła dobra" może oznaczać w praktyce: edukacja biznesowa, która produkuje ludzi i wiedzę ukierunkowaną na rzeczywiste filipińskie problemy. Krajowi nie brakuje wyzwań. Brakuje mu instytucji gotowych zorientować się na ich rozwiązywanie.

Problem kadry akademickiej u podstaw

Ale oto kolejna surowa rzeczywistość, z którą musimy się zmierzyć: jakościowa edukacja biznesowa wymaga jakościowej kadry akademickiej. A produktywność badawcza w filipińskich szkołach biznesu pozostaje w tyle za regionalnymi odpowiednikami.

Wielu pracowników naukowych publikuje na lokalnych konferencjach, ale jeszcze nie w uznawanych międzynarodowo wydawnictwach. Proszę, nie zrozumcie mnie źle — nie chodzi tu o snobizm wobec lokalnej nauki. Chodzi o to, czy filipińskie badania biznesowe uczestniczą w globalnych rozmowach. Szkoły, które chcą międzynarodowej akredytacji, będą potrzebować kadry, której praca spełnia międzynarodowe standardy.

Trudniejsze pytanie jest strukturalne: czy nauczanie w szkole biznesu jest zrównoważone i atrakcyjne jako kariera, gdy przemysł płaci wielokrotności wynagrodzeń akademickich? Obciążenia dydaktyczne w wielu filipińskich instytucjach pozostawiają niewiele czasu na badania. Zachęty często nagradzają godziny w klasie ponad opublikowane prace naukowe. Systemy wsparcia dla rozwoju kadry pozostają nierówne.

To nie jest oskarżenie poszczególnych profesorów. Wielu pracuje w warunkach, które czynią ciągłe badania niemal niemożliwymi. Kwestią jest, czy instytucje są skłonne inwestować w warunki, których wymaga nauka: zmniejszone obciążenia dydaktyczne dla produktywnych badaczy, finansowanie uczestnictwa w konferencjach i systemy uznania, które cenią wkład intelektualny obok ocen nauczania.

Niektóre szkoły zaczęły działać. Katedry badawcze, zachęty publikacyjne i chroniony czas na pisanie pojawiają się w kilku instytucjach. To, czy pozostaną one wyjątkami, czy staną się standardem, określi trajektorię filipińskiej edukacji biznesowej.

Regionalny punkt odniesienia

Tymczasem Singapur, Tajlandia, Indonezja i Malezja mają szkoły biznesu z akredytacją AACSB. W raporcie Perry'ego Wietnam znajduje się na tym samym poziomie co Filipiny, a bez dalszego zapału z naszej strony Wietnam zacznie nas wyprzedzać. Niektóre posiadają „potrójną koronę" uznania AACSB, European Quality Improvement System i Association of MBAs. Tylko około 6% szkół biznesu na świecie osiąga akredytację AACSB. Filipińskie szkoły są niedostatecznie reprezentowane w stosunku do naszych deklarowanych ambicji gospodarczych.

Co pozwala regionalnym odpowiednikom poruszać się szybciej? Inwestycje rządowe w szkolnictwo wyższe są tego częścią. Jaśniejsze krajowe strategie rozwoju kapitału ludzkiego mają znaczenie. Ale być może jest to także inna koncepcja tego, do czego służą szkoły biznesu. Jeśli integracja ASEAN cokolwiek oznacza, filipińscy absolwenci będą bezpośrednio konkurować z absolwentami tych instytucji. Szkoły, które ich przygotowują, muszą być porównywalne.

W poszukiwaniu charakterystycznie filipińskiej odpowiedzi

Rozmowa AACSB-PAASCU jest warta obserwacji. Zamiast hurtowej adopcji zagranicznych ram, czy filipińskie szkoły mogłyby opracować podejście, które łączy lokalne standardy akredytacyjne z globalnymi oczekiwaniami? Punkt zwrotny, jeśli nadejdzie, niekoniecznie musi oznaczać naśladownictwo. Może oznaczać zdefiniowanie tego, jak wygląda jakość dla warunków filipińskich: zaangażowana w lokalne realia, innowacyjna w odpowiedzi na lokalne ograniczenia i wpływowa w sposób, który ma tu znaczenie.

Szkoły biznesu, które potraktują to poważnie, mogą stać się instytucjonalnymi przykładami tego, czego uczą. Jeśli biznes może być siłą dobra, edukacja biznesowa także może.

Zainteresowanie wyrażone podczas wizyty AACSB sugeruje apetyt na zmiany. Ale apetyt to nie zobowiązanie. Konferencje generują entuzjazm. Ciągły wysiłek daje rezultaty.

Pytanie teraz brzmi, czy ten moment stanie się prawdziwym punktem zwrotnym, czy kolejnym spotkaniem, które nie przyniosło nic poza dobrymi intencjami. Kryzysy są realne. Presja jest realna. Możliwość odpowiedzi jest tutaj.

Punkt zwrotny wysokiej jakości edukacji wymaga, abyśmy kierowali przedsiębiorstwa, by były wpływowymi siłami dobra. – Rappler.com

Patrick Adriel H. Aure, PhD (Patch) jest założycielem i dyrektorem PHINMA-DLSU Center for Business and Society oraz profesorem nadzwyczajnym w Departamencie Zarządzania i Organizacji, Ramon V. del Rosario College of Business, De La Salle University.