[Tabas ng Dila] Prezentacja środków utrzymania

Kiedy życzymy innym „Pomyślnego Nowego Roku!", obfitość zawsze wiąże się z dobrobytem. Pragniemy dobrobytu dla naszych bliskich, zwłaszcza że nie są oni wykonawcami, kongresmanami, senatorami ani żadnymi tłustymi politykami żyjącymi w dostatku. Tak, są jeszcze nieliczni, którzy życzą „Manigong Bagong Taon!", chociaż słowo „manigo" jest dla nas obce. Nie mówimy: „Wow, świetnie dziś wyglądasz, masz obfite życie." Nie. Jasne jest dla nas znaczenie obfitości. Pragniemy dobrobytu, czasami aż do przesady. Wystarczy spojrzeć na tych, którzy wzbogacili się z naszych podatków, a do dziś nie siedzą w więzieniu.

Nie mówimy „Pomyślnego Nowego Roku w uczciwy sposób!" To zbyt długie. Zakładamy bowiem, że dobrobyt osiąga się w uczciwy sposób, a nie poprzez kradzież i przestępczość. Dobrobyt. Nie mówimy „obfite życie miłosne", chociaż można to powiedzieć, szczególnie w przypadku niewiernych.

To „Pomyślny Nowy Rok!" jest powodem, dla którego to napisałem. Pragnę tej obfitości dla innych i dla mojej rodziny, oczywiście w uczciwy sposób, nawet jeśli wiąże się to z dodatkowym zmęczeniem ciała. Oprócz pracy jako nauczyciel, robię inne rzeczy, aby choć trochę poprawić dobrobyt. Pisanie, jak to. Czasami jestem zapraszany do wygłaszania przemówień i dzielenia się wiedzą na seminariach i konferencjach. Sędziowanie w konkursach. A ostatnio, rozśmieszanie. Wykorzystuję te dodatkowe zajęcia jako uzupełnienie pisania i samej pracy na uniwersytecie w kategorii Praktyka Zawodowa Poza Nauczaniem. Nie mam żadnego biznesu. Mam tylko pracę, która od czasu do czasu gra w lotto, więc nadal pragnę dobrobytu.

Można mówić o dostatniej karierze. Są prace z wysokimi pensjami. I jasne jest w tym kraju, że bycie nauczycielem nie jest takie, nawet jeśli nieco awansowało się w randze lub otrzymało stanowisko w szkole. Choć nie jest bardzo dostatnio, nie można też powiedzieć, że żyję w ubóstwie. Mam pewne przywileje jako nauczyciel na naszym uniwersytecie, które trudno byłoby wymienić, gdybym przeniósł się na inny uniwersytet. Jestem za stary, aby dostosować się do nowego systemu. Mam już przyjaciół w mojej obecnej pracy. Choć nie przyznaję się do tego, jestem w strefie komfortu, dlatego mogę robić dodatkowe zajęcia. Ale nadal szukam czegoś nowego, zwłaszcza jeśli zmiana może służyć określonej demografii geopolitycznej. Na przykład zostać urzędnikiem na uniwersytecie, ponieważ wierzę, że wciąż mogę coś zrobić, mogę opuścić strefę komfortu w zamian za nowe wyzwanie.

Wiąże się to z otwartym listem w mediach społecznościowych. Treść listu miała mnie przekonać do aplikowania na stanowisko prezesa Uniwersytetu Miasta Valenzuela (PLV). W tym mieście mieszkałem, pracowałem i w końcu wypuściłem rogi. Otwarty list zyskał rozgłos w mediach społecznościowych. Było wiele dyskusji i debat. Nie uniknął też plotek z Reddit. Dlatego poprzez tę przestrzeń chcę odpowiedzieć na otwarty list.

Do tych, którzy do mnie napisali:

Pomyślnego Nowego Roku w uczciwy sposób!

Dziękuję za uwzględnienie i zaufanie do moich możliwości.

Rozmawiałem o tym z rodziną i kilkoma przyjaciółmi. Rozważyliśmy możliwości, czekający stres, szczególnie związany z prezentacją dobrobytu. Widzicie, nie chodzi tylko o pensję, otrzymujemy świadczenia pozapłacowe — tak, ja i moja rodzina — jako profesor na uniwersytecie w ramach prezentacji dobrobytu.

Mógłbym stawić czoła temu wszystkiemu, gdybym tylko ja podejmował decyzję. Mogę opuścić moją strefę komfortu. Mogę zmierzyć się ze stresem i oczekiwaną polityką. Mogę zacząć od nowa i współpracować. Mogę zaakceptować zmiany w aspekcie związanym z prezentacją dobrobytu. Mam już pomysły na zmiany, którymi mógłbym się podzielić z PLV, które mieszczą się w jego mandacie, oraz zdolność Samorządu Miasta Valenzuela — a tym samym jego mieszkańców, nas — do finansowania z naszych podatków. Mam pomysły szczególnie na to, co można zrobić, aby studenci PLV mieli otwarte relacje ze swoimi urzędnikami bez oznaczania czerwonymi flagami czy wywoływania strachu i niepokoju. Jestem otwarty na uwagi i krytykę, zwłaszcza konstruktywną. Niosę to ze sobą, gdziekolwiek trafię do pracy. Ale jest sytuacja, która nie jest jeszcze dla mnie korzystna, gdybym miał aplikować (nie rozmawiajmy o tym, czy zostanę przyjęty, z powodu, wiecie, klimatu, politycznego lub pogodowego, hahaha).

Po pierwsze, system i kultura, z którymi przyjdzie się zmierzyć wewnątrz i w bezpośrednim otoczeniu (czyt.: lokalna polityka). Nie tylko ja jestem teraz w strefie komfortu. Również ci w PLV, którzy przyzwyczaili się do przywództwa trwającego około dwadzieścia lat zarządzania prezesa, są prawdopodobnie w strefie komfortu. Jakakolwiek zmiana w systemie będzie ciężarem dla obu stron.

Po drugie i najboleśniej: prezentacja dobrobytu. Choć mogę opuścić moją strefę komfortu i związany z nią dobrobyt, nie tylko ja teraz na tym korzystam. Moje dzieci również czerpią korzyści z przywilejów stałego profesora. To jest kluczowe. Inna sprawa, gdyby stanowisko było wolne i moje dzieci skończyły naukę. Wtedy mógłbym się sam utrzymać. 

Z tych dwóch powodów decyduję się NA RAZIE nie aplikować. Na razie, ponieważ kto wie, może w przyszłości, gdy zmieni się klimat i dobrobyt, będę mógł podjąć wyzwanie od aplikacji, przez rozmowy kwalifikacyjne z panelem, aż do lekcji próbnej, jeśli będzie potrzebna. Poradzę sobie również z tańcem do rytmu polityki, jeśli będzie trzeba, dla PLV.

Na razie nie aplikusję, ale mogę zostawić sugestie dla tego, kto zostanie wybrany na prezesa przez administrację miasta:

1. Plan utworzenia Szkoły Zawodów Medycznych im. Dr. Pio Valenzueli. To doskonała okazja, aby miasto nazwane na cześć lekarza miało wreszcie własną szkołę dla aspirujących pielęgniarek, technologów medycznych i lekarzy. Trzeba rozpocząć planowanie aż do osiągnięcia tego celu. Jest duże zapotrzebowanie na specjalistów zdrowia pomocniczego w kraju i za granicą, a wielu studentów z pewnością zainteresuje się tymi kierunkami. Dowód na to, że duży prywatny uniwersytet w mieście oferuje kursy z zakresu zawodów medycznych. 

2. Utworzenie Centrum Studiów Pracy i Polityki PLV pod College of Public Administration, a w przyszłości Szkoły Prawa im. Sprawiedliwości Guillermo Santosa. Valenzuela znana jest jako centrum fabryk i przemysłu w kraju. Valenzuela była również znana jako Stolica Strajków kraju. Bardzo wielu pracowników wpłaca podatki do kasy miasta. Wielu pracowników pada również ofiarą nieludzkiego zarządzania. Jako centrum wiedzy w mieście, dobrze byłoby, gdyby PLV był powiązany z badaniami i propozycjami politycznymi w celu poprawy standardów i traktowania pracowników wraz z utworzeniem własnej szkoły prawa. Na początek sugeruję nawiązanie współpracy z Szkołą Pracy i Stosunków Przemysłowych UP w celu rozszerzenia prowadzonych badań i skorzystania przez samych pracowników miasta z wszelkich polityk poprawiających ich sytuację. 

3. Włączenie PLV do Sieci Uniwersytetów ASEAN w celu standaryzacji procesów i systemów wraz z wiodącymi uniwersytetami w kraju i regionie.

4. Proces nadawania stałych etatów wielu nauczycielom PLV. Wierzę, że posiadanie gwarancji zatrudnienia wzmocni i podniesie morale nauczycieli, aby jeszcze lepiej uczyli. Zniknie niepokój i niepewność pod koniec każdego semestru z powodu ich niestałego statusu lub zlecenia pracy. Zniknie również polityka patronacka, zwłaszcza że ich praca jako nauczycieli zależy od polityków podpisujących kontrakty. 

5. Wzmocnienie partnerstwa z sektorem prywatnym w celu zwiększenia grantów, które pomogą w stypendiach, publikacjach i badaniach. Uniwersytet istnieje dzięki swoim studentom i powinien być liderem w dostarczaniu innowacji poprzez badania.

6. Biuro Spraw Studenckich, które wysłucha i legalnie zadba o dobro studentów z jasnym procesem, którego należy przestrzegać, aby uniknąć arbitralnych zasad.

Nawet jeśli nie zostanę częścią PLV, cieszę się, że zobaczę, czy którakolwiek z moich sugestii zostanie doceniona przez następnego prezesa. 

Oby ten list był zamknięciem rozmów w Mieście Valenzuela. 

Z poważaniem,

Joselito D. De Los Reyes
 
– Rappler.com

Joselito D. De Los Reyes, Ph.D. jest profesorem seminarium z nowych mediów, pisania dla nowych mediów i twórczej literatury faktu na Wydziale Sztuki i Literatury oraz w Szkole Podyplomowej Uniwersytetu Santo Tomas. Obecnie jest przewodniczącym Wydziału Pisarstwa Twórczego UST.