Jak zarządzanie AI kształtuje się na Filipinach

Przyjrzeliśmy się projektom ustaw dotyczących regulacji mediów społecznościowych, deepfake'ów i dezinformacji. Teraz przyglądamy się kolejnemu ważnemu zagadnieniu technologicznemu – sztucznej inteligencji.

Jej wejście do mainstreamu rozpoczęło się kilka lat temu, gdy ChatGPT odniósł sukces, a jej błyskawiczne przyjęcie nastąpiło, gdy ludzie zobaczyli, jak daleko zaszła ta technologia. 

W 20. Kongresie technologia ta stała się również głównym punktem zainteresowania – zgłoszono około 40 projektów ustaw w Izbie Reprezentantów i 7 projektów w Senacie, wszystkie zmierzające do zbadania możliwych mechanizmów kontrolnych, promowania edukacji w zakresie AI, egzekwowania ochrony pracy, tworzenia rad i komitetów i innych. 

Oto obecny stan rzeczy. 

Krajowe agencje ds. AI

Kilka projektów ustaw proponuje utworzenie dedykowanych organów, które miałyby pełnić rolę swoistego centralnego układu nerwowego zarządzania AI, każdy z odrębnymi mandatami w zakresie regulacji, administracji i egzekwowania prawa. 

Biuro Systemów Sztucznej Inteligencji (BAIS), zaproponowane w kilku aktach prawnych, takich jak HB 57, 7627 i 9304, ma na celu „pełnienie funkcji krajowego organu regulacyjnego, technicznego, dochodzeniowego i administracyjnego w sprawach związanych z zarządzaniem systemami sztucznej inteligencji na Filipinach".

Alternatywnie, HB 73, 1196 i 3688 wraz z SB 1190 proponują Urząd ds. Rozwoju Sztucznej Inteligencji (AIDA), który zostałby „utworzony i ustanowiony w celu nadzorowania rozwoju i wdrażania technologii AI, zapewnienia zgodności z zasadami i wytycznymi etyki AI oraz ochrony praw i dobrostanu osób i społeczności dotkniętych technologiami AI".

Inne środki sugerują powołanie Filipińskiej Rady ds. Sztucznej Inteligencji (PCAI), postrzeganej jako „organ tworzący politykę i doradczy złożony z ekspertów działających pod auspicjami Departamentu Technologii Informacyjno-Komunikacyjnych (DICT)".

Uzupełnieniem tych struktur nadzoru jest proponowany Krajowy Rejestr Systemów AI, który ma być obowiązkową bazą danych wymagającą od deweloperów i podmiotów wdrażających rejestrowania swoich technologii przed ich publicznym użyciem. 

Rejestr ten ma na celu zapewnienie przejrzystości, szczególnie w odniesieniu do tzw. systemów wysokiego ryzyka, poprzez dokumentowanie ich zamierzonego celu, źródeł danych i wbudowanych zabezpieczeń. 

Ponadto HB 3905, ustawa o odpowiedzialności za przestępczość wspomaganą przez AI, koncentruje się konkretnie na odpowiedzialności platform i deweloperów, pociągając korporacje i organizacje do odpowiedzialności cywilnej lub karnej, jeśli „świadomie lub w wyniku zaniedbania umożliwiają wykorzystanie swoich technologii AI lub infrastruktur do popełniania przestępstw".

Ramy te mają na celu stworzenie bardziej zunifikowanego mechanizmu egzekwowania prawa dla dynamicznie rozwijającego się krajobrazu AI.

Must Read

Czym jest proponowana Filipińska Rada ds. Sztucznej Inteligencji? 

Karta Praw AI

Kongres dąży również do instytucjonalizacji Karty Praw AI. Zawarta w wielu aktach prawnych karta praw potwierdza, że osoby wchodzące w interakcję z AI muszą zachować swoją „cyfrową godność", co oznacza, że są traktowane jak ludzie posiadający sprawczość, a nie jedynie jako punkty danych. 

Kluczowe zabezpieczenia obejmują Prawo do Znaczącego Nadzoru Ludzkiego, które nakazuje, że żaden system AI nie ma ostatecznej władzy nad decyzjami wpływającymi na prawa lub bezpieczeństwo jednostki bez mechanizmu ludzkiego przeglądu i możliwości uchylenia. 

Inne istotne prawa obejmują Prawo do Przejrzystości i Świadomości, zapewniające jednostkom wiedzę o tym, kiedy podlegają decyzjom podejmowanym przez AI; Prawo do Prywatności i Suwerenności Danych, które dostosowuje korzystanie z AI do Ustawy o Ochronie Danych z 2012 roku; oraz Prawo do Zadośćuczynienia, zapewniające jasne ścieżki odwoławcze w przypadku gdy AI generuje szkodliwe lub błędne wyniki.

Proponowana filozofia regulacyjna jest uzupełniona systemem klasyfikacji opartym na ryzyku, który określa poziom kontroli rządowej na podstawie potencjalnego wpływu AI. 

Systemy wysokiego ryzyka to te wdrożone w kluczowych sektorach, takich jak opieka zdrowotna, finanse, egzekwowanie prawa i infrastruktura krytyczna, gdzie błędy mogą w istotny sposób wpłynąć na prawa podstawowe lub bezpieczeństwo publiczne, zgodnie z definicją zawartą w projektach ustaw takich jak SB 2097 i HB 6028.

Systemy te podlegają najsurowszym wymogom, w tym obowiązkowym ocenom wpływu algorytmów, testom pod kątem stronniczości i ciągłym audytom. 

Z kolei systemy średniego ryzyka o ograniczonym wpływie podlegają lżejszemu nadzorowi, natomiast systemy niskiego ryzyka, takie jak podstawowe narzędzia do wizualizacji danych, działają przy minimalnej interwencji regulacyjnej. 

Niektóre praktyki są sklasyfikowane jako niedopuszczalne ryzyko (HB 1196) i są ściśle zakazane, w tym wykorzystanie AI do uogólnionego scoringu społecznego (HB 6423), nieautoryzowany masowy nadzór biometryczny oraz technologie manipulacyjne zaprojektowane w celu zniekształcania zachowań ludzkich poza świadomością danej osoby.

Ochrona pracy 

Ustawodawcy wydają się być głęboko zaniepokojeni potencjałem AI do wypierania pracowników i podważania procesów demokratycznych, co prowadzi do wielu środków ochronnych w sektorze pracy i wyborczym. 

Projekty ustaw koncentrujące się na pracy — HB 387, 1899, 3908, 3921 i 4433, a także SB 182 — dążą do zachowania równowagi między wykorzystaniem produktywności AI a ochroną środków do życia. 

Projekty te zmierzają do zobowiązania pracodawców, że nie mogą zwalniać pracowników z powodu dostępności narzędzi AI, wymagając zamiast tego rzeczywistego przeglądu przez człowieka i uzasadnienia „bona fide" dla wprowadzenia automatyzacji. 

Proponowane zabezpieczenia obejmują obowiązkowe programy przekwalifikowania i podnoszenia kwalifikacji, które mają pomóc pracownikom w przejściu do nowych ról.

W odniesieniu do wyborów, HB 3691, 5696, 6313, 6623, 7326 i 8734 skupiają się na monitorowaniu AI w okresach wyborczych. Środki te odpowiadają na zagrożenie dezinformacją i manipulacją polityczną, zobowiązując kandydatów i partie polityczne do rejestrowania swoich cyfrowych platform kampanijnych w Komisji Wyborczej (Comelec). Ustawodawstwo nakazuje jasne i wyraźne ujawnianie wszystkich materiałów kampanijnych generowanych przez AI, w tym znaków wodnych i szczegółowych wyjaśnień dotyczących charakteru manipulacji. 

Ponadto projekty ustaw zakazują stosowania „fałszywych wzmacniaczy", takich jak boty, oraz rozpowszechniania zwodniczych deepfake'ów mających na celu manipulowanie zachowaniem wyborców, przyznając Comelec uprawnienia do wydawania pilnych nakazów usunięcia treści o wysokiej szkodliwości.

Edukacja i ochrona dzieci

Kilka projektów ustaw koncentruje się na budowaniu potencjału AI poprzez edukację i innowacje. 

Środki takie jak HB 243, 598, 2186, 6172 i 7738 dążą do integracji edukacji w zakresie AI z krajowym programem nauczania od poziomu podstawowego do wyższego. Impulsem jest zapewnienie, że przyszli absolwenci nie będą jedynie pasywnymi użytkownikami technologii, ale innowacyjnymi współtwórcami rozumiejącymi algorytmy, prywatność danych i etykę AI. 

Proponowane plany obejmują tworzenie odpowiednich wiekowo modułów dla klas K-12, wprowadzanie kierunków studiów skoncentrowanych na AI na uczelniach oraz zapewnianie budowania kompetencji nauczycieli w celu zapewnienia skutecznego nauczania. 

Innowacje krajowe są dodatkowo wspierane przez plany dotyczące Krajowej Infrastruktury AI, która zapewniałaby wspólny dostęp do publicznych obiektów obliczeniowych i bibliotek AI o otwartym kodzie źródłowym. 

Aby wspierać lokalne talenty, wiele projektów ustaw wspomina również o „piaskownicach regulacyjnych" – nadzorowanych środowiskach do testowania eksperymentalnych systemów AI z ograniczonymi czasowo zwolnieniami z niektórych wymogów dotyczących zgodności. 

Wreszcie, odpowiadając na „przerażające tempo" ewolucji cyfrowego krajobrazu, HB 2319 i 7858 koncentrują się na ochronie nieletnich poprzez nowelizację Ustawy o Przeciwdziałaniu Nadużyciom Seksualnym Online lub Wykorzystywaniu Dzieci (OSAEC). Poprawki te w szczególności kryminalizują tworzenie, posiadanie i dystrybucję materiałów przedstawiających seksualne wykorzystywanie dzieci (CSAEM) generowanych przez AI, zapewniając, że prawo odnosi się do cyberprzestępstw specyficznych dla AI, które wykorzystują dzieci. – Rappler.com

Must Read

Czym jest proponowana Krajowa Rada ds. Cyberbezpieczeństwa?