Komisja Bankowa Senatu USA opublikowała szczegółowe streszczenie sekcja po sekcji projektu ustawy Digital Asset Market Clarity Act. Dokument określa, w jaki sposób proponowane przepisy klasyfikowałyby aktywa cyfrowe, definiowałyby uprawnienia banków w zakresie ich obsługi oraz wyznaczałyby granice regulacyjne dla protokołów DeFi i emitentów stablecoinów.
Pełny tekst projektu ustawy jest nadal w fazie roboczej. Jednak decyzje strukturalne widoczne w streszczeniu mają bezpośrednie implikacje dla sposobu funkcjonowania rynku po wejściu w życie ram regulacyjnych.
Najważniejszy przepis znajduje się w Tytule I. Ustawa wprowadza pojęcie „aktywa pomocniczego" – tokenu sieciowego, którego wartość jest powiązana z wysiłkiem przedsiębiorczym lub zarządczym – i ustanawia wzruszalne domniemanie, że każdy token sieciowy jest aktywem pomocniczym, co oznacza, że jest traktowany jako towar, a nie papier wartościowy.
SEC lub emitent może zakwestionować to domniemanie, jednak ciężar dowodu spoczywa na nich. Odwraca to podejście dominujące przez ostatnie kilka lat, w którym domyślnym stanowiskiem SEC było, że większość tokenów wymagała traktowania jako papiery wartościowe, chyba że wykazano inaczej.
Sekcja 103 dodaje zwolnienie z rejestracji w SEC zwane Regulation Crypto. W ramach tego zwolnienia emitent tokenu może pozyskać do 50 milionów dolarów rocznie przez cztery lata lub 10% wartości tokenów w obiegu – w zależności od tego, która wartość jest wyższa – przy twardym pułapie 200 milionów dolarów. Wymagane są ujawnienia wstępne i półroczne. Ta ścieżka umożliwia udział detalicznych inwestorów z USA bez pełnej rejestracji papierów wartościowych.
Sekcja 104 ogranicza wolumeny odsprzedaży przez insiderów w oknie 12-miesięcznym. Stwierdza również wprost, że DAO i zdecentralizowane systemy zarządzania nie są traktowane jako jeden skoordynowany podmiot – wyjaśnienie, którego brakowało w dotychczasowych wytycznych regulacyjnych.
Tytuł IV odnosi się do luki regulacyjnej, która spowalniała adopcję instytucjonalną. Banki krajowe, finansowe spółki holdingowe, banki stanowe i niektóre unie kredytowe nie miały jasnego federalnego upoważnienia do korzystania z aktywów cyfrowych w ramach standardowych operacji.
Sekcja 401 rozwiązuje ten problem poprzez nowelizację istniejących ustaw bankowych – Bank Holding Company Act, National Bank Act i innych – potwierdzając, że każda działalność, do której bank jest już uprawniony, może być prowadzona z wykorzystaniem aktywów cyfrowych lub technologii blockchain. Dotyczy to płatności, pożyczek, przechowywania i obrotu.
Nie jest to nowa licencja. Jest to wyjaśnienie, że istniejąca licencja już obejmuje te działania. Banki nie potrzebują już odrębnego zezwolenia regulacyjnego, aby integrować aktywa cyfrowe z szynami płatniczymi lub produktami powierniczymi.
Sekcja 402 zobowiązuje SEC i CFTC do wspólnego wydania przepisów dotyczących depozytu zabezpieczającego portfela w zakresie papierów wartościowych, swapów, kontraktów futures i rachunków towarów cyfrowych. Dla inwestorów wieloaktywowych oznacza to, że ryzyko może być netowane w całej księdze, a nie obliczane w oddzielnych silosach.
Sekcja 404 zabrania objętym dostawcom usług w zakresie aktywów cyfrowych i ich podmiotom powiązanym wypłacania klientom z USA pasywnych odsetek lub zysku podobnego do depozytu z sald stablecoinów płatniczych. Nagrody oparte na aktywności – takie jak dochody ze stakingu lub rabaty transakcyjne – pozostają dozwolone na podstawie wspólnych przepisów, które mają zostać wydane przez SEC, CFTC i Departament Skarbu.
Przepis wyraźnie oddziela emitentów stablecoinów od banków. Na mocy obowiązującego prawa tylko banki mogą wypłacać odsetki podobne do depozytowych od sald dolarowych. Ustawa zachowuje to rozróżnienie.
Gdyby stablecoiny wypłacały zysk natywnie, konkurowałyby bezpośrednio z depozytami bankowymi. Depozyty bankowe są głównym źródłem finansowania dla kredytów bankowych. Zasada braku zysku pozycjonuje stablecoiny jako infrastrukturę płatniczą, a nie substytut depozytów.
Sekcja 304 dodaje cykliczny raport Departamentu Skarbu dotyczący offshore'owych stablecoinów, które wykorzystują obligacje skarbowe USA jako rezerwy i działają na znaczną skalę, koncentrując się na ryzykach związanych z nielegalnym finansowaniem. Tworzy to podstawę prawną do traktowania dużych emitentów offshore inaczej niż regulowanych krajowych odpowiedników.
Tytuł III zawiera najbardziej technicznie szczegółowe przepisy. Sekcja 301 zobowiązuje SEC do zdefiniowania, kiedy protokół handlowy DeFi jest „niezdecentralizowany", koncentrując się na tym, czy jakakolwiek strona ma kontrolę, swobodę uznania lub zdolność do zmiany lub cenzurowania operacji protokołu.
Protokoły, które nie przejdą testu decentralizacji, podlegają istniejącym wymogom dotyczącym pośredników papierów wartościowych oraz obowiązkom wynikającym z Bank Secrecy Act. Protokoły, które go przejdą, pozostają poza tym zakresem. Podstawowa infrastruktura – węzły, walidatorzy, przekaźniki – oraz rady bezpieczeństwa są wyłączone z analizy podmiotu kontrolującego, pod warunkiem że żaden pojedynczy podmiot nie posiada jednostronnej ani praktycznej kontroli.
Sekcja 302 oddzielnie reguluje kwestię front-endów webowych. „Rozproszony system przesyłania wiadomości w księdze" – interfejs hostowany w sieci używany do interakcji z protokołem DeFi – jest traktowany jako odrębny od samego protokołu. Departament Skarbu ma wydać wytyczne dotyczące sankcji i AML dla front-endów posiadanych lub obsługiwanych przez osoby z USA. Presja regulacyjna na DeFi skupi się najpierw na warstwie interfejsu, a nie na podstawowych inteligentnych kontraktach.
Sekcja 605, Keep Your Coins Act, stanowi, że agencje federalne nie mogą zakazywać ani ograniczać możliwości samodzielnego przechowywania przez osobę jej aktywów cyfrowych przy użyciu portfela self-hosted. Sekcja 307 ogranicza wytyczne, jakie Departament Skarbu może wydawać instytucjom finansowym obsługującym portfele self-hosted – w szczególności nie może wymagać od instytucji gromadzenia danych identyfikacyjnych dotyczących kontrolerów portfeli, którzy nie są ich własnymi klientami.
Zachowane są istniejące uprawnienia do egzekwowania przepisów dotyczących nielegalnego finansowania i sankcji. Ochrona dotyczy aktu samodzielnego przechowywania, a nie przestępstw finansowych popełnianych za jego pośrednictwem.
Tytuł VI dotyczy programistów oprogramowania. Sekcja 601 stanowi, że programiści zajmujący się wyłącznie tworzeniem oprogramowania – kompilowaniem transakcji, wykonywaniem pracy obliczeniowej – nie podlegają federalnym ani stanowym przepisom dotyczącym papierów wartościowych w zakresie tych działań. Sekcja 604 zwalnia programistów blockchain z klasyfikacji jako przekaziciele pieniędzy. Zachowana zostaje odpowiedzialność karna za świadome przemieszczanie wpływów z przestępstw. Cywilne wymogi rejestracyjne dla programistów infrastruktury zostają zniesione.
Sekcja 505 odnosi się do często zadawanego pytania. Tokenizowane papiery wartościowe – instrumenty kapitałowe lub dłużne reprezentowane w rozproszonej księdze – są regulowane tak samo jak instrumenty bazowe, które reprezentują. SEC zachowuje nad nimi pełną kontrolę.
Tokenizacja sama w sobie nie zmienia prawnego charakteru aktywa. Opakowanie papieru wartościowego w token nie przekształca go w towar.
Tytuł VII definiuje aktywa pomocnicze i towary cyfrowe jako własność klienta na mocy Rozdziału 7 kodeksu upadłościowego. W przypadku upadłości giełdy lub powiernika aktywa te są traktowane jak inne towary i papiery wartościowe, a nie jako część majątku upadłej firmy.
Sekcja 702 tworzy bezpieczną przystań upadłościową dla transakcji towarami cyfrowymi, traktując je jako kontrakty towarowe na mocy prawa federalnego. Kontrahenci mogą zamykać pozycje i uzyskiwać dostęp do zabezpieczeń poza standardowymi postępowaniami upadłościowymi – podobnie do ochrony, która już istnieje dla instrumentów pochodnych i papierów wartościowych.
Dla użytkowników regulowanych giełd jest to strukturalne usprawnienie w porównaniu z sytuacją, jaka nastąpiła po upadku FTX, gdzie roszczenia klientów były rozpatrywane przed sądem przez dłuższy czas.
Sekcja 905 zobowiązuje każdy organ regulacyjny do przyjęcia przepisów wykonawczych w ciągu roku od uchwalenia. Sekcja 906 ustala ogólną datę wejścia w życie na 360 dni od uchwalenia lub 60 dni po opublikowaniu ostatecznych przepisów w Federal Register, w zależności od tego, co nastąpi później.
Agencje zobowiązane do wydania przepisów to SEC, CFTC, Departament Skarbu, FinCEN, OFAC, NIST i federalne organy regulacyjne ds. bankowości. Zakres wdrożenia jest duży, a harmonogram dla najbardziej technicznie szczegółowych przepisów prawdopodobnie przekroczy jeden rok.
Dwa obszary pozostają aktywnie negocjowane. Język dotyczący manipulacji dla DeFi został zawężony w poprzednich projektach i może ulec kolejnym zmianom. Precyzyjna definicja „niezdecentralizowanego" w Sekcji 301 nie została jeszcze sfinalizowana i określi, które protokoły znajdą się wewnątrz lub na zewnątrz zakresu regulacyjnego.
Projekt ustanawia kilka pozycji strukturalnych, które prawdopodobnie utrzymają się w ostatecznym tekście:
Tokeny domyślnie klasyfikowane są jako towary, chyba że SEC lub emitent wykaże inaczej. Banki mają wyraźne zezwolenie na integrację aktywów cyfrowych z istniejącymi licencjonowanymi działaniami. Płatnicze stablecoiny nie mogą wypłacać klientom z USA zysku podobnego do depozytowego. Portfele self-hosted i rozwój infrastruktury open-source otrzymują ochronę federalną. Tokenizowane papiery wartościowe zachowują klasyfikację papierów wartościowych niezależnie od opakowania tokenowego. Pełne wdrożenie nastąpi najwcześniej rok od uchwalenia.
Projekt ustawy jest nadal w fazie roboczej. Konkretne definicje i progi pozostają przedmiotem negocjacji. Jednak szeroka architektura regulacji kryptowalut w USA – jak klasyfikowane są aktywa, kto może je oferować i jaka infrastruktura jest chroniona – jest teraz widoczna po raz pierwszy w formalnym pojeździe legislacyjnym.
Więcej obserwacji rynkowych na https://swaphunt.dev


