WNBA-correcties

Jarenlang had de WNBA in twee tijdlijnen tegelijk geleefd: de ene gedefinieerd door versnellende relevantie, en de andere door een compensatiesysteem dat hardnekkig achterbleef. De cijfers vertelden het verhaal: de competitie brak aanwezigheids- en kijkcijferrecords, maar opereerde nog steeds onder een salarisstructuur die zelfs haar meest briljante sterren duidelijk onderbetaald maakte. Met de nieuwe collectieve arbeidsovereenkomst (CBA) die tot het volgende decennium loopt, krijgt de competitie echter de kans om de balans in haar voordeel aan te passen.

Beschouw de onmiddellijke verschuiving. Het salaryplafond zal naar verwachting stijgen van ongeveer $1,5 miljoen naar $7 miljoen, een verbazingwekkende sprong die zowel groei als intentie signaleert. Gemiddelde salarissen zullen naar verwachting stijgen tot ongeveer $600.000, met een minimumbetaling die boven de $300.000 uitkomt. Ondertussen zijn er aan de bovenkant supermax-contracten ter waarde van ongeveer $1,4 miljoen. Al met al zijn dit cijfers die tot voor kort op zijn best ambitieus hadden geleken. En dit zijn structurele heraanpassingen, vooral verankerd door een model voor omzetverdeling dat de inkomsten van spelers directer koppelt aan het groeiende succes van de competitie.

Zeker, de meest veelzeggende bepalingen zijn die welke aan de aandacht lijken te zijn ontsnapt. Verscholen tussen de krantenkopcifers is een meer consequente erkenning van de verplichtingen uit het verleden van de WNBA. De nieuwe CBA zou verbeterde pensioenvoordelen bevatten en zelfs eenmalige betalingen aan voormalige speelsters, die allemaal hielpen om de competitie tijdens haar vormende jaren overeind te houden. En in zekere zin zijn dit misschien wel de meest achterstallige correcties. Groei is immers zelden lineair; het is gelaagd bovenop de offers van degenen die eerder kwamen, vaak zonder het voordeel van terugblik of invloed.

Er zijn andere pluspunten ingebed in de overeenkomst. Uitgebreide selecties, verbeterde reisomstandigheden en gegarandeerde huisvesting getuigen van een organisatie die vastbesloten is om niet alleen haar economie te professionaliseren, maar ook haar ecosysteem. De introductie van mechanismen zoals vroege heronderhandeling voor opvallende jonge speelsters weerspiegelt een erkenning van een nieuwe realiteit: talent komt nu gepolijst aan en is dus verhandelbaar, en de competitie moet wendbaar genoeg zijn om daarvan te profiteren. Onnodig te zeggen dat de correctie ook de verlenging van de kalender omvat, waarbij het langere seizoen een impliciete weddenschap is dat de vraag de aanvoer zal blijven evenaren.

Toch zou het een vergissing zijn om de overeenkomst als een eindpunt te beschouwen; het formaliseert eerder een nieuwe basislijn waaruit toekomstige spanningen onvermijdelijk zullen ontstaan. Omzetverdeling, hoewel baanbrekend in deze context, blijft een onderhandeld percentage; het is verre van absolute pariteit. De kostenstructuur van de competitie, expansieambities en ongelijke marktprestaties zullen de duurzaamheid van de nieuwe regeling blijven testen.

Het goede nieuws is dat, in de rust voor de naderende storm, het principe dat spelers belanghebbenden zijn in groei is vastgelegd; zij zijn niet louter begunstigden. Daarom heeft de deal uiteindelijk een gevoel van finaliteit, niet omdat het elk probleem aanpakt, maar omdat het het meest fundamentele oplost. De competitie heeft ervoor gekozen om haar structuur af te stemmen op haar traject. En daarmee heeft ze niet alleen de arbeidsvoorwaarden veranderd, maar ook de voorwaarden van geloof: gepolijst door vooruitgang, verankerd in erkenning, en voor het eerst in verhouding tot het spel dat het nu in stand houdt.

Anthony L. Cuaycong schrijft Courtside sinds BusinessWorld in 1994 een Sportsectie introduceerde. Hij is adviseur op het gebied van strategische planning, operationeel en human resources management, bedrijfscommunicatie en bedrijfsontwikkeling.